Gember, Zuurzak en een Stoommaaltijd

gember

En ineens ben ik ziek. Keelpijn, verkouden, hoofdpijn en overal pijn. Ach jullie kennen dat wel. Maar natuurlijk heb ik allerlei huis, tuin en keuken middeltjes, die mij er binnen twee dagen weer bovenop moeten helpen.

Tegen de keelpijn: Gemberthee! Neem verse gember, snij deze in plakjes, doe ze in een theepotje en giet er gekookt water overheen. Ik doe daarbij een flinke lepel honing om de keel te verzachten. Ik heb me eens laten vertellen dat je honing niet in kokend water moet doen, maar het water eerst moet laten afkoelen. Anders gaat de geneeskrachtige werking verloren. Ongeduldig als ik ben wacht ik eigenlijk nooit, en volgens mij helpt het toch wel. Gisteren heb ik dus verschillende potjes thee gemaakt met deze ingrediënten en in mijn laatste potje, in de avond, heb ik er een heerlijke scheut rum in geschonken. Daar ga je lekker van zweten. Overdag en voor het slapen gaan heb ik ook nog wel wat paracetamolletjes ingenomen hoor, tegen de pijn in hoofd en ledematen. Daarbij smeer ik ook altijd mijn keel in met Vicks of eucalyptusolie en wikkel op de ouderwetse manier een sjaal om mijn hals. Gewoon lekker laten broeien.

Vanochtend heb ik zuurzakthee gemaakt van verse zuurzakbladeren én vers gesneden stukjes gember. Dit kun je zowel warm als koud drinken.

Zuurzak is een vrucht die in alle tropische landen groeit. Zowel de vrucht al de bladeren hebben een geneeskrachtige werking tegen verschillende ziektes en kwalen. Zo is reeds zuurzakvruchtwetenschappelijk bewezen dat zuurzak kanker bestrijdende stoffen bevat. Helaas is dit nog niet op mensen getest, omdat de doctoren het nog te riskant vinden om geen chemo of bestralingen te gebruiken op kankerpatiënten. Tijdens mijn behandelingen heb ik dagelijks zuurzak gegeten en gedronken. Of ik beter ben geworden door de zuurzak of de chemo en bestralingen weet ik niet, maar ik ben genezen. Daarbij denk ik dat ik de behandelingen zo goed heb kunnen doorstaan door het gebruik van zuurzak, omdat de stoffen in zuurzak ook een kalmerende en krampwerende werking hebben. Ik wil dit graag geloven.

Maar zuurzak heeft ook geneeskrachtige werkingen tegen diabetes, aderverkalking en depressiviteit. Het wordt gebruikt tegen koorts, hoofdpijn en hoge bloedruk. Wil je meer weten over zuurzak, google dan maar. Er is al heel veel bekend over de geneeskrachtige werking van deze vrucht.

Mijn keelpijn is vandaag in ieder geval weg, het hoesten vermindert gaandeweg en ik hoop dat ik na mijn middagdutje ook weer van die vermoeidheid af ben.

Oh en vergeet de citroenen niet. Altijd goed om in de thee wat vers citroensap toe te voegen voor de vitamientjes.

Omdat ik gisteren helemaal geen honger had, maar wel wat moet eten dacht ik lekker makkelijk. Ik heb sinds kort een stoompan met drie bakken boven elkaar. In de onderste bak heb ik gewoon een paar geschilde penen gedaan. In de middelste bak broccoli met wat peper en teryaki saus en in de bovenste bak zalm met peper en teryaki saus. Timer op een kwartiertje gezet en stomen maar. Het werkte perfect. De elektrische rijststomer stond er naast en we hebben heerlijk gegeten. Binnen een half uur hadden we een simpele, gezonde en lekkere maaltijd.

De jeugd van toen

Ze zitten bij elkaar in de zithoek van het verzorgingstehuis. De jeugd van de jaren ’20 en ‘30.

‘Ik ben al 88 hoor,’ zegt één van de dames. ‘Nou ik ben al 90,’ zegt een ander en ineens roepen ze allemaal hun leeftijd! ‘Dan ben ik de jongste,’ zegt ma, ‘want ik ben 83,’ en ze kijkt triomfantelijk de kring rond. Ehhh moeders, u bent al 92 hoor. Verbaasd kijkt ze me aan. ‘Oh, echt? Ben ik al 92?’  ze begint te lachen. ‘Nou ik voel me 83 hoor.’ En dan lacht iedereen mee.

Wat waren ze toen jong nog. Tieners en twintigers. Sommigen zaten nog op school. Anderen begonnen hun arbeidsleven. Ze gingen zaterdags met vrienden en vriendinnen uit naar de bioscoop of dansen. In gedachten zie ik ze swingen op de muziek van Glenn Miller, The Andrew Sisters, de Ramblers. Ze droegen strakke lange kokerrokken en schoenen met hakjes. Hun haren kort geknipt volgens de laatste mode of opgerold en vastgepind in hun nek.

Toen kwam de oorlog. Dat was spannend en ver weg, totdat de oorlog Nederland bereikte. Hun vaders, broers en vrienden moesten het leger in, maar het mocht niet baten. Nederland gaf zich over en de donkere oorlogsjaren begonnen. Toch ging een aantal van hen gewoon stiekem door met dansen en plezier maken wanneer het maar kon. Ze waren nog zo jong. Totdat het echt niet meer ging. De vijand was ineens overal. Ze moesten zien te overleven. En dat deden ze. Toen was ineens de oorlog voorbij en een nieuw tijdperk brak aan.

Ze trouwden en kregen kinderen. Ze verzorgden het huishouden, hun man, hun gezin. Werken deden ze tot ze zwanger waren, want toen moesten ze stoppen. Er werd niet gevraagd of ze dat  wilden, het was gewoon zo. Ze brachten nu zelf een nieuwe generatie voort. En dat deden ze zo goed als ze konden. Zichzelf vaak wegcijferend, want zo ging dat in die tijd. Veel vrouwen hadden hun eigen wensen. Hun eigen dromen, maar niet iedereen kreeg de kans om deze waar te maken. Ze deden hun plicht en namen hun verantwoordelijkheid.

Er gebeurde veel in de jaren ’50 en ’60. De eerste televisie, de eerste man op de maan. Melk uit bussen werd melk uit flessen. De eerste auto’s voor de ‘gewone’ mensen werden betaalbaar en ook vrouwen haalden nu hun rijbewijzen. Hun kinderen weren hippies en verzetten zich tegen de verouderde maatschappij. De nieuwe generatie wilde ‘vrij’ zijn. Peace not war! De vaders begrepen het niet. De moeders wel. De moeders stonden altijd achter hun kinderen. Ze zagen hun kinderen naar school gaan, verkering krijgen, trouwen en ze werden oma. Ze overleefden deze nieuwe generatie. En ook de daarop volgende, nog nieuwere generatie. Een generatie die ze niet meer kunnen bijhouden en dat hoeft ook niet meer

Want kijk ze daar nu zitten. Met hun kort, gekrulde haren. Grijs maar statig. De één met een rollator of een loopstok. De ander in een rolstoel. Ze zitten als hangjeugd bij elkaar, want ze willen niet alleen op hun kamer blijven. Het is gezelliger om samen te zijn. Soms halen ze herinneringen op, maar meestal wordt er niets gezegd. Meestal zitten ze knikkebollend bij elkaar. De jeugd van toen, vergeten door de jeugd van nu. Ze zijn ze er nog. Soms weten ze niet alles meer. Gelukkig hebben ze elkaar. Ze leven in hun herinneringen en wachten hun tijd af. Want tijd is alles wat ze nog hebben.

 

 

 

 

 

Stomen, Puberen en de Jeugd van toen

chamomile-chamomile-blossoms-medicinal-herb-herbal-medicine

Een nieuwe week met nieuwe kansen en uitdagingen. Helaas werd ik gisteren, zondag wakker met keelpijn, zware hoest en een enorme hoofdpijn. Nee geen kater!! Gewoon ziek dus. Ik ben gelijk aan de HTK middeltjes gegaan en nu voel ik me al iets beter. Wel nog heel moe, maar dat slaap ik er wel weer uit.

Afgelopen zaterdag heb ik de eerste schrijversbijeenkomst gehad van mijn specialisatie Familieverhalen en autobiografieën. Dat was echt heel leuk. We zijn met een groepje van zes personen en komen bij elkaar in een kleine boekhandel Savannah Bay in hartje Utrecht. Ik heb gelijk weer nieuwe stof voor het begin van mijn boek, waar ik al verschillende keren een poging voor heb gedaan. Ik denk dat ik het nu heb, dus ik kan beginnen met de vormgeving van mijn boek.  

Ik hou er van om non-fictie te schrijven. Ik kijk dan ook vaak om me heen en hoor en zie omstandigheden waarvan ik denk, hé daar moet ik iets mee. Maar ik schrijf ook fictieve stukjes hoor. Gewoon fantasieverhaaltjes voor kinderen en volwassenen.

Mijn verhaaltje van vandaag beslaat een moment van vijf minuten die ik meemaakte in het tehuis waar moeders zit. Er valt zoveel te vertellen over die oudjes, die al een heel leven achter zich hebben en eigenlijk alleen nog maar wachten tot het zover is. Het is soms zielig, maar soms ook heel mooi. Zij hebben hun leven gehad. En hoewel niemand het zegt, merk je dat ze er klaar voor zijn.

Deze week dus iets over Huis Tuin en keuken middeltjes om keelpijn en verkoudheid tegen te gaan. Iets over zuurzak en een heerlijke stoommaaltijd.

En ik neem jullie mee naar mijn pubertijd. Hmmmm dat was geen succes, maar al doende leert men. Jammer dat ik die tijd niet meer over kan doen, maar gelukkig heb ik een tweede kans gekregen door middel van mijn kinderen.

Veel leesplezier en tot volgende week!

Pubertijd

young-and-wise-1

Ik was dertien jaar toen mijn leven een geheel andere wending kreeg. Ik werd namelijk een puber. Het was 1975 en mijn pubergedrag werd in dat jaar ook nog aangewakkerd door een nummer van Limousine; Seventy five! ( https://www.youtube.com/watch?v=bFkyBvsxEJk ) Een klein hitje, niets bijzonders, maar voor mij was het een soort van ‘freedom song’. In dat jaar gaf ik mijn eerste verjaardagfuif thuis, compleet met dj’s. Dat waren twee klasgenoten met twee pick-ups en een heleboel singletjes. Alle meubels moesten uit de kamer want we gingen wel op de grond zitten en we hadden ruimte nodig om te dansen. Iedereen die boven de 14 was werd verbannen naar de keuken of de slaapkamer.

In dat jaar werd ik ook voor het eerst verliefd. Ze noemden het Puppy love, maar voor mij was het de ware en ik wilde de rest van mijn leven met hem delen. Het gebeurde op vakantie in Spanje. We botsten letterlijk tegen elkaar op in de botsautootjes op de kermis in Blanes. We botsten, we keken, we draaiden ons om en vanaf dat moment was het raak. Ik was 13, hij 14. Maar mijn mooie Spaanse liefde ging weg en ik heb hem nooit meer ontmoet. Nee, daarentegen kwam ik een week later een Fransman tegen die verliefd werd op mij. Hij was 18. En ik vond hem wel aardig maar ook erg opdringerig. Die opdringerigheid heeft ervoor gezorgd dat ik dus verkering kreeg met hem. En hoewel ik eigenlijk helemaal niet met hem in zee wilde, was het wel stoer om een Franse vriend van 18 te hebben. Ook het feit dat ik in die tijd nog geen nee durfde te zeggen, heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk met deze man trouwde.

Ik realiseer me nu dat ik een vreselijke puber was. Ik deed waar ik zin in had en vond mijn ouders maar ouderwets en niet van ‘deze’ tijd. Het feit dat ik zo vroeg verkering had, maakte ook dat ik me sterk voelde, want als ze het ergens niet mee eens waren en ik noemde de naam van mijn vriendje, dan hielden ze op met, wat in mijn ogen zeuren was.

Als kind was ik altijd alleen thuis. Ik zorgde vanaf mijn 6e jaar al helemaal voor me zelf als ik uit school kwam. Vader en moeder werkten allebei en broers en zus waren het huis al uit, behalve mijn jongste broer, maar ook hij ging zijn eigen weg. Dus toen ik puber werd was ik super zelfstandig en pikte het gewoon niet als mij iets verboden werd. Meer dan eens riep ik dit verwijt dan ook naar mijn ouders ‘ik kan voor mezelf zorgen hoor, dat heb ik altijd gedaan!’ 

Nee, ik was geen leuke puber. En ik had ook geen leuke pubertijd.  Liep weg op mijn 14e. Ging alleen op vakantie met mijn vriend op mijn 15e. Was verloofd op mijn 16e en trouwde op mijn 18e. Ik was impulsief. Recalcitrant. Makkelijk te beïnvloeden en niemand begreep mij. Niemand luisterde naar me. Niemand gaf me die juiste sturing die ik zo nodig had. Ik deed daarom ook nooit wat mijn ouders wilden, maar  wel alles wat mijn vriendje wilde. Ik voelde mij alleen, eenzaam en onbegrepen.

Toen ik kinderen kreeg heb ik mezelf beloofd om hen de fijnste pubertijd te geven die ze zich maar kunnen wensen. En zoals het er nu uitziet hebben wij, Michel en ik, de klus behoorlijk goed geklaard. Natuurlijk zijn er wel eens strubbelingen, maar wij zijn er altijd voor ze. We luisteren, we sturen en we helpen ze om zo verstandig mogelijk beslissingen te nemen. En mijn kinderen? Dat zijn gewoon model pubers, vergeleken bij hun moeder van toen. Mijn hele leven is gevormd door de keuzes die ik heb gemaakt. Heel vaak de verkeerde. Heel soms ook goede.

Het huwelijk met die Fransman is trouwens na een lange vervelende strijd  in 1987 beëindigd. Na vijf jaar puberale verkering en zeven ellendige huwelijksjaren.

 

Xfeer

fb_img_1464244861023-1

flyer-xfeerfriends-2Samen willen wij vooral mensen blij maken met onze muziek. Michel speelt gitaar en zingt en ik zing alleen maar. Ons repertoire is zo breed dat we eigenlijk overal wel kunnen spelen.

Wij nemen u mee op een muzikale reis van nostalgie tot pop, van country tot jive, van jazz tot blues. Daarbij laten wij u genieten van Franse chansons en nemen u mee van Nederlandse klanken naar Spaanse Xferen. Alles op een aangepast volume, zodat u van ons kunt genieten en tegelijkertijd in gesprek kunt blijven. Wilt u een dansje wagen? Ook dat kan!

Wilt u ons boeken? Ook dat kan, via michelvigelius@gmail.com of 06 2844 2633.

 

 

Hi there!

love4

Eindelijk is het dan zover. Het heeft een jaar langer geduurd dan gepland, maar nu ben ik zover dat ik durf te beginnen met mijn blogsite. Met Xenn momenten neem ik jullie graag mee naar leuke, gezellige, spannende, leerzame en emotionele momenten en wie weet wat er verder nog uitkomt. Het kan zijn dat er nog wat technische mankementjes zijn. Die probeer ik zoveel mogelijk op te lossen de komende tijd. Zo werken mijn links naar fb en andere social media sites nog niet en ik weet nog niet hoe ik items kan taggen. Maar wie weet is er een lezer die heel veel van WordPress afweet en mij af en toe een tip kan geven. Maar dit alles is op dit moment nog niet zo belangrijk. Belangrijker is dat ik kan beginnen en ik kan niet wachten om met jullie zoveel mogelijk ervaringen te delen. Ik hoop dat jullie kunnen genieten van mijn verhalen, en met mij mee denken over Huis Tuin en Keuken onderwerpen. Dat we samen levenservaringen kunnen delen bij Leven Denken en Doen en dat ik jullie misschien eens mag verblijden met een Xfeervolle muziekmiddag of -avond. Alles wat ik doe, schrijf en deel komt uit mijn hart en doe ik met passie. En willen jullie iets met mij delen of hebben jullie tips of ideeën voor één van mijn categoriën, laat het mij dan weten. Ik zal er dankbaar voor zijn. Ik wens jullie in ieder geval veel plezierige Xenn momenten.

xxx

 

 

Scroll To Top