Als je anders bent dan anderen

anders-3

Anders zijn bestaat alleen maar als je jezelf vergelijkt met anderen. Misschien denk jij wel dat jij anders bent, maar waarom? Omdat je niet voldoet aan de norm die hiervoor gesteld is door anderen? En wat is dan die norm, waaraan wij allemaal moeten voldoen? Is dat een standaard goed figuur hebben, met de juiste rondingen op de juiste plekken en geen grammetje teveel op de weegschaal? Of een mooi fotogeniek gezicht? Moet je een gedegen opleiding en een goed betaalde baan hebben? Kortom moet je persé begerenswaardig zijn? ben je dan normaal?

Vaak worden deze normen gezien als de middelmaat van het normaal zijn en wanneer je daarvan afwijkt wordt je door de samenleving gestraft en/of afgekeurd. Maar wijkt niet iedereen wel eens af van het standaard ‘normaal zijn’?

Je kan je ook wel anders voelen dan de anderen, bijvoorbeeld door een zichtbare of onzichtbare handicap, een ziekte, je seksuele geaardheid of door je geloof. Als je je anders voelt dan de rest, kun je dat niet zomaar veranderen. Je hoeft het ook niet zomaar te veranderen, maar je moet voor jezelf een weg vinden om het leefbaar te maken.

Ik vind het eigenlijk heel mooi wanneer je weet dat je anders bent. Je hoeft hierdoor niet op te vallen, maar je juist bewust worden dat je bijzonder bent.

In de meest negatieve gevallen kun je gepest worden omdat je anders bent, uitgelachen, of gemeden. Je voelt je hierdoor je rot, eenzaam misschien en niet geliefd. Je kan het vertrouwen verliezen in de mensen om je heen, maar realiseer je toch eens dat niemand hetzelfde is. Mensen doen vaak alsof! Gewoon om er bij te horen. Nee, dát is normaal! Laten we eerlijk zijn, we zijn toch zeker allemaal uniek. Alleen accepteert de één zichzelf beter dan de ander.

Blijf vooral jezelf en geloof in jezelf zoals je bent en de wereld om je heen zal zien dat ook jij mooi bent. Want anders zijn, is heel mooi. Wie wil er nou uitzien als iedereen? We zijn toch geen schapen? Iedereen is toch zeker gewoon, zoals jij en ik…… maar dan anders?

Mijn  verhaal van deze week is een kort verhaal dat ik een tijdje geleden schreef als eindopdracht voor mijn eerste module basis schrijven ‘Waarom ben ik anders?’ Omdat Michel persoonlijk begeleider is op een buitenlocatie voor mensen met een verstandelijke beperking heb ik me hierdoor laten inspireren. Het verhaal is fictief. Het is dus geen waargebeurd verhaal. De namen en personen zijn verzonnen en zijn dus aan niemand gerelateerd.

Bij Leven, denken en doen neem ik jullie een klein stukje mee in de wereld van mensen met een verstandelijke beperking en bij HTK geef ik jullie ideeën en tips over leuke winkeltjes en restaurantjes waar mensen met een beperking werken en meehelpen met het maken van de mooiste spulletjes.

Veel leesplezier!

Beperkt of onbeperkt?

anders-9

Mentale retardatie ofwel geestelijke achterstand ofwel verstandelijke beperking

 In het verleden werd het ook oligofrenie genoemd, zwakzinnigheid, of intellectuele stoornis. De term zwakzinnigen werd tot de jaren negentig van de vorige eeuw veel gebruikt. Daarvoor werden mensen met een verstandelijke achterstand voor idioten, debielen en imbecielen uitgemaakt. Nu worden deze woorden als scheldwoorden gezien. Er zijn door de jaren heen al vele benamingen geweest voor mensen met een verstandelijke achterstand. Tegenwoordig spreken we vooral van mensen met een verstandelijke beperking. De term geestelijk gehandicapt wordt ook gebruikt, maar dit kan verwarrend werken, omdat met geestelijk ook vaak “psychiatrisch” wordt bedoeld.

 De meeste mensen weten wel ongeveer wat een verstandelijke beperking inhoud. Een aangeboren geestelijke achterstand waardoor de persoon een  lage intelligentie behoudt al dan niet met zowel motorische- als gedragsstoornissen. De meest voorkomende oorzaak hiervan is zuurstofgebrek bij de geboorte, maar ook infecties vlak na de geboorte of een aangeboren ziekte kunnen leiden tot een verstandelijke beperking. Maar bijvoorbeeld het Down syndroom is een aangeboren afwijking. Dit ontstaat door een afwijking in erfelijke eigenschappen.

Behandeling van mensen met een verstandelijke beperking is niet mogelijk, maar door aangepast onderwijs en specifieke ondersteuning is het wel mogelijk om het maximaal haalbare niveau te bereiken. Behandeling van de randverschijnselen is vaak wel mogelijk. Veel vormen van genetisch bepaalde handicaps brengen ook andere beperkingen met zich mee. Zo heeft iemand met het syndroom van Down een verhoogde kans op een schildklierafwijking, dementie of hart- en vaatziekten. Deze lichamelijke beperkingen kunnen wel behandeld of vertraagd worden.

In Nederland is er al veel opvang voor deze verstandelijk beperkte mensen. Dat begint vaak al bij kinderopvang en speciale scholen. Daarna is het belangrijk om te kijken in hoeverre iemand zichzelf kan redden. Hierbij wordt onder andere gekeken naar de niveaus van Activiteiten van het Dagelijkse Leven (ADL niveau’s), sociale- en emotionele vaardigheden en de mate waarin iemand hierbij ondersteuning nodig heeft. Ook kan dan bepaald worden of iemand zelfstandig of in een woongroep kan wonen en/of iemand 24-uurs begeleiding behoeft. Voor cliënten die niet zelfstandig kunnen eten, praten, zich wassen, aankleden of naar de wc gaan, is heel intensieve zorg nodig. Veel van deze zeer ernstig meervoudig gehandicapten kunnen niet lopen en zijn rolstoelafhankelijk of bedlegerig.

De meeste zorgverleningsinstellingen bieden tegenwoordig het gehele zorgpakket aan in de vorm van wonen, logeren, dagbesteding, maar ook ambulante zorg. Hierbij geniet de cliënt, maar ook de ouders en zelfs het hele gezin, van professionele ondersteuning en begeleiding.

Met dit stuk wil ik aandacht vragen voor onze verstandelijk beperkte medemensen, maar vooral ook voor hun verzorgers en begeleiders. De begeleiders in al deze verschillende zorgverleningsinstellingen doen zulk mooi werk en moeten dicht bij zichzelf blijven om deze mensen te kunnen helpen. Hun cliënten worden nooit beter. Er is vaak maar weinig vooruitgang, en  simpelweg het bereiken van enige stabiliteit in gedrag of activiteit is al een overwinning.

Wil je meer weten over mensen met een verstandelijke beperking dan kun je hierover al veel vinden op het internet. Klik de links eens aan en lees over de mogelijk- en onmogelijkheden van mensen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders.

 Er zijn ook vast wel dagactiviteiten locaties in de buurt waar je woont. Ga er eens langs of bezoek de open dagen. Dan kunnen jullie zien wat voor mooi werk er wordt gedaan voor deze mensen. De begeleiders van deze mensen zijn nog veel te onzichtbaar binnen onze samenleving. Daarbij kunnen we zoveel leren van mensen met een verstandelijke beperking. Met name het feit, dat er nog meer is dan anders zijn…..

Bovenstaande beknopte informatie is uitgebreid terug te vinden via onderstaande links.

http://kcco.nl/werk_en_handicap/verstandelijk_beperkt/wat

https://www.carehouse.nl/verstandelijke-beperking

https://www.zobegaafd.nl/verstandelijke-beperking/

http://www.ggd.amsterdam.nl/jeugd/komt-kind-moeilijk/informatie-prof/licht-verstandelijke-0/

https://www.gezondheidsplein.nl/aandoeningen/down-syndroom/item34143

 

Waarom ben ik anders?

Met grote forse stappen loopt hij stampend het lokaal binnen. Hij doet zijn jas uit, en gooit deze demonstratief over de rugleuning van een stoel. Met een plof laat hij zich in één van de fauteuils vallen, waarvan de zitting door het veelvuldige gebruik al wat is doorgezakt, en kijkt boos voor zich uit.

‘Ook goedemorgen Marcel, wil jij alsjeblieft je jas aan de kapstok hangen?’ Marcel kijkt René nors aan, mompelt iets onverstaanbaars, en staat met tegenzin op. Met een overdreven zucht hangt hij de jas op. Waarom let iedereen zo op hem? Het gezeur begon al aan het ontbijt. ‘Marcel, niet te veel margarine op je brood. Marcel, niet te veel hagelslag. Marcel, waarom ben je altijd zo chagrijnig? Gedraag je nou toch eens en doe niet zo moeilijk!’ Hij was zo boos geworden dat hij zijn boterham op het bord had gesmeten. ‘Ik ben niet chagrijnig, maar jullie laten me maar niet met rust!’ had hij geroepen. Met een ruk was hij van tafel opgestaan, zonder te eten op zijn fiets gesprongen en naar zijn werk gereden. Hij had hard gefietst. Met de wind in zijn haren voelde hij een soort vrijheid in zijn hoofd. Er was nog bijna niemand op het fietspad. Laag over de weilanden hing een waas van mist vermengd met dauw. Even voelde hij zich goed toen hij de vochtige ochtendgeur opsnoof.

En nu begint René ook al op hem te vitten. Hij loopt terug het lokaal in en gaat, met zijn armen over elkaar, op een stoel in de kring zitten. De andere jongens en meisjes zijn in een luidruchtig gesprek verwikkeld. Hij wil er niet naar luisteren. Hij wil helemaal niet bij hen horen. Hè, nou begint dat gebonk in zijn hoofd opnieuw.

‘Hé Marcel, zo te zien gaat het niet helemaal goed met je vanochtend. Wil je even met me meekomen naar het kantoor?’

‘Best.’ Marcel staat op en loopt achter René aan het kantoor binnen. René doet de deur dicht en gebaart naar een stoel van het zitje in de hoek van de kamer. Marcel gaat zitten en René zit tegenover hem. Hij kijkt naar Marcel. Observeert hem. ‘Zo, wil je me vertellen wat er aan de hand is?’

‘Ik ben het zo zat! Waarom zegt iedereen mij wat ik wel en niet mag doen. En als ik iets wil, dan wordt er niet naar mij geluisterd. Er wordt nooit naar mij geluisterd!’ Zo. Dat is er uit. Hij kijkt uitdagend naar René alsof hij wil zeggen ‘zo hier kan je het mee doen, en voor de rest moet je me met rust laten.’ René zegt niets maar kijkt Marcel oplettend aan. Hij ziet dat Marcel een strijd levert met zichzelf. Hij krijgt medelijden met deze grote, sterke jongeman, die zo verward is. Hij weet dat de boosheid van Marcel wel zal zakken, maar toch maakt hij zich toch zorgen over hem. Zes maanden geleden werd Marcel bij hem op de buitenlocatie geplaatst. In het begin leek het of hij het naar zijn zin had. Hij was een harde werker, en was het liefst alleen bezig. Over het algemeen luisterde hij behoorlijk naar de begeleiders, maar hij kon driftig uitvallen wanneer iets hem niet beviel. Hij bemoeide zich nauwelijks met de andere cliënten en hield absoluut niet van teamspelletjes of samenwerking. Zolang je hem met rust liet ging het goed. De laatste tijd was Marcel echter meer teruggetrokken en norser dan gewoonlijk. Er zit hem iets anders dwars.

‘Weet je wat Marcel, ik merk dat je niet echt wil praten.  Misschien wil je er nog even over nadenken? Zullen we anders eerst aan het werk gaan en als jouw boosheid wat gezakt is proberen we het nog een keer?’ Marcel haalt zijn schouders op, ‘best’ zegt hij weer en staat op. Dan twijfelt hij en gaat weer zitten. Zijn houding is iets verandert. Hij kijkt René aan en wil wat vragen, maar het lijkt alsof hij het niet goed durft. ‘René, waarom wordt iedereen boos op mij als ík eens iets anders wil? Waarom ben ik anders dan andere mensen? Ik heb toch ook gevoel?’ René staat op en legt zijn hand op de schouder van Marcel, ‘Kom op big boy, natuurlijk heb je gevoel. En je bent zo normaal als jij je voelt. Weet je wat?  Wat vind je er van als jij mag kiezen wat je vandaag wilt doen? Want we moeten nu toch echt aan de slag.’

Zijn gezicht klaart op. Hij lijkt weer zo blij als kind. ‘Ik wil de heg snoeien in het park’ en met nonchalante passen beent hij het kantoor uit. ‘Ik kom straks wel even bij je kijken,’ roept René hem  na, ‘Ga maar vast aan de slag.’ Alle cliënten gaan naar hun werkplek op het park en de begeleiders gaan mee om te helpen.

René gaat terug naar zijn kantoor en pakt het dossier van Marcel uit de kast. Hij wil uitzoeken wat de reden is van zijn gedragsverandering. Hij spit alle rapporten en overdrachten door en bekijkt de zorgaanvraag nauwkeurig. Niets. Helemaal niets. ‘Dit kan toch niet alles zijn’, zegt hij tegen zichzelf. Dan draait hij zijn stoel naar het beeldscherm van de computer en gaat op zoek in het systeem. Marcel van Bodegraven, tikt hij in, en wacht op de informatie. Dat is niet veel. Hij tikt verder, plaatsingsregeling, niets. Familie van Bodegraven,  ‘VERTROUWELIJK’ staat er achter. René tikt zijn wachtwoord in. Eens kijken, wat hebben we hier. Hij opent een rapport en hij begint te lezen. Zuurstofgebrek bij geboorte. Moeder kon het niet handelen dat haar zoon een verstandelijke handicap opliep. Zij gaf zichzelf de schuld. Moeilijke relatie met de vader. Veel ruzies met zijn oudere broer. ‘Een familie met een grote rugzak dus,’ René beseft dat hij hardop praat en leest in stilte verder. Wat is dit nou weer? Jimmy Groothuizen? Wie is dit en wat doet zijn dossier in het bestand van Marcel? Weer staat er ‘vertrouwelijk’ achter. Hij gaat wat rechter zitten en leest verder. Er was nog een broertje geboren. Drie jaar na Marcel. Meteen na de geboorte van het broertje is Marcel uit huis geplaatst. Terwijl René verder leest schudt hij zijn hoofd. Dit kan toch niet waar zijn? Het zal toch niet zo zijn dat….. Hij staat op en pakt een ander dossier uit de kast. Bladert door de papieren stapel en vindt wat hij zoekt. Met de gevonden informatie gaat hij weer zitten en vergelijkt de stukken met de gegevens op het beeldscherm. ‘Mijn hemel’ zegt hij hardop, ‘dit kan toch niet! Waarom wist ik hier niets van?’ Als hij klaar is met lezen staart hij even voor zich uit. Dan pakt hij de telefoon en draait het nummer van zijn leidinggevende. Ongeduldig wacht hij tot er wordt opgenomen. ‘VG Zorg, Met Edith Groeneveld, goedemiddag.’

‘Hallo Edith, met René.’ Nog voor Edith de kans krijgt om hem te begroeten zegt hij, ‘er is een probleem. Het gaat over Marcel. Ik weet nu ongeveer wat er gebeurd is, en wil de rest ook graag weten.’ Het is even stil aan de lijn. ‘Edith?’

‘Eh, ja ik hoor je René.’

‘Waarom ben ik niet op de hoogte gebracht toen Marcel bij mij werd geplaatst?’

‘René, we kunnen dit beter niet over de telefoon bespreken. Ik kom vanmiddag, als de cliënten weg zijn bij je langs, oké? Dan praten we verder hierover.’

‘Goed. Dan zie ik je rond 16.00 uur.’ René drukt het gesprek weg. Hij wrijft met zijn handen over zijn gezicht en vouwt ze achter zijn nek in elkaar. ‘Arme Marcel.’ Hij staat langzaam op, legt de dossiers in zijn bureaulade en draait het op slot. Dan doet hij zijn jas aan, gaat naar buiten en kijkt omhoog naar de lucht. Een mager zonnetje probeert de aarde nog wat te verwarmen. De herfst heeft haar intrede gedaan. In de verte ziet hij Marcel met een snoeischaar druk bezig een heg te knippen. René zucht diep en loopt naar zijn cliënten toe.

Alle cliënten zijn door het busje opgehaald of weggefiets en uitgezwaaid. De begeleiders ruimen het lokaal op en René gaat naar zijn kantoor. Een klop op de deur. ‘Hoi René,’ Edith komt het kantoor binnen. ‘Hee Edith, fijn dat je zo snel komt. Ik was echt een beetje in shock vanmorgen toen ik die stukken las. Hoe komt het dat ik niet op de hoogte ben gebracht toen Marcel bij mij werd geplaatst?’

‘Ja, ik moet je inderdaad mijn excuses aanbieden. Er is gewoon iets mis gegaan bij de overdracht. Marcel is al zo lang bij ons en overal is hij vrij onhandelbaar. Ook op de woonlocatie kunnen ze hem niet handelen, dat heb je al gemerkt.’ René knikt. Hij had het niet zo op die woonbegeleider van Marcel. Slechte overdrachten en geen fijne samenwerking. Én zij zat constant te klagen over Marcel. ‘Maar sinds Marcel bij jou werkt gaat het een stuk beter. Hij is hier in zijn element. Deze werkzaamheden lijkt hij leuk te vinden en hij lijkt rustiger geworden.’

‘Dat bereik je met geduld en begrip voor je cliënten,’ René was een beetje geïrriteerd, ‘en dus besloten jullie mij gewoon niets te vertellen.’

‘Laten we zeggen dat het er bij in schoot,’ antwoordt Edith met zenuwachtig lachje, ‘ik begrijp dat je  geïrriteerd bent.’

‘Dus, Jimmy Groothuizen is… was het broertje van Marcel? En wist Marcel dat?’

‘Ja. En nee. Marcel was drie jaar en geheel onhandelbaar. Zijn ouders konden geen land met hem bezeilen. Er werd al snel vastgesteld dat hij een verstandelijke handicap had en noch vader, noch moeder kon dit accepteren. Hij kreeg geen aandacht, geen begeleiding en al helemaal geen liefde. Toen Jimmy werd geboren waren zijn ouders blij dat dit een ‘normaal’ kind was. Ook Marcel was in de wolken met zijn kleine broertje. Hij wilde hem constant pakken en knuffelen en werd boos als Jimmy bij hem vandaan werd gehouden. De woede aanvallen van Marcel waren toen al erg heftig en zijn ouders vonden hem een gevaar voor Jimmy. Ze besloten hem uit huis te plaatsen. Marcel heeft toen in verschillende pleeggezinnen gezeten, maar uiteindelijk werd hij bij een instelling geplaatst waar hij ook naar school kon. Hij was toen zes jaar. In het weekend mocht hij soms naar huis.’

‘Soms?’ vraagt René.

‘Ja, zijn ouders wilden hem niet altijd over de vloer hebben.’ René schudt zijn hoofd. ‘Maar goed, Jimmy ontwikkelde zich ook te langzaam en had een slechte motoriek. Marcel en Jimmy waren heel hecht en als Marcel thuis was waren ze altijd samen. Bij Jimmy was Marcel rustig en hij leefde helemaal op als Marcel er was. De vader en hun oudste broer Johan, konden absoluut niet met deze twee jongens overweg en bemoeiden zich zo min mogelijk met hen. De moeder was veel te labiel om zich over de jongens te ontfermen. Jimmy werd dus ook uit huis geplaatst. Hij kwam bij ons intern, op de kinderopvang.’

‘Maar waarom heeft Jimmy dan een andere achternaam? En waarom zijn de jongens niet samen bij één instelling geplaatst?’ Edith zucht diep en nam nog een slok koffie.

‘Tijdens een weekend waren beide jongens samen thuis. Ze speelden en volgens de ouders ging het er heftig aan toe. Jimmy viel van een stoel. Het verhaal van de ouders is dat Jimmy even bewusteloos is geweest. Marcel was zo geschrokken dat hij alles en iedereen bij elkaar schreeuwde. Wat er zich daar in huis allemaal heeft afgespeeld weet ik natuurlijk niet, maar de korte versie is dat Marcel de schuld kreeg. Jimmy werd weggebracht en ze hebben Marcel gezegd dat hij Jimmy had dood gemaakt. De jongens zijn uit elkaar gehaald en Marcel heeft Jimmy nooit meer gezien. Jimmy werd onder zijn moeders naam bij ons geplaatst. Hij had niets aan de val overgehouden, maar zijn door slechte gezondheid heeft hij zijn tiende verjaardag net niet gehaald.’

Een stilte.

‘René, wij kwamen er pas achter toen Marcel bij ons dagbesteding kreeg. Hij was toen zestien en Jimmy was toen al drie jaar overleden.’

‘En dan is iedereen verbaasd over het gedrag van Marcel?’ zegt René boos. ‘Denken jullie nou echt dat hij hier niets van heeft overgehouden? Mij wordt ineens een heleboel duidelijk!’

‘We hebben moeten beloven om vertrouwelijk met dit voorval om te gaan.’ René schudt zijn hoofd, ‘Die arme jongen heeft dus al die jaren met een schuldgevoel geleefd. Niemand die hem hielp om over de dood van zijn broertje heen te komen.’

‘Dat is wel zo, maar volgens de rapporten van de gedragsdeskundigen zou hij alles vergeten zijn. Hij heeft nooit meer over zijn broertje gesproken of ook maar iets laten merken dat hij er nog aan dacht.’ René was boos opgestaan en liep naar het raam. ‘Toe Edith, wij weten toch wel beter!’

‘Wat ga je nu doen René?’ Hij keek naar buiten. Het waaide. De fel gekleurde bladeren vielen veelvuldig van de bomen. Morgen zouden de cliënten een flinke klus hebben om alle bladeren op te vegen. ‘Dat wat ik moet doen.’

De volgende dag komt Marcel ogenschijnlijk rustig op de dagbesteding. Wanneer iedereen weer aan het werk is loopt René naar Marcel toe. ‘Hoi, ga je even met me mee? Ik wil met je praten. ‘Best,’ zegt Marcel, terwijl hij zijn tuingereedschap neer legt. Ze gaan zitten op een bankje op de binnenplaats. Marcel staart met een strakke blik voor zich uit. Het verleden begint hem in te halen. ‘Ik wil naar Jimmy,’ zegt hij alleen maar, als René klaar is met zijn verhaal.

Samen gaan ze naar de begraafplaats en zoeken het graf van Jimmy. Er ligt een sobere grafsteen. Vervuild en overwoekerd met onkruid. De letters zijn vervaagd. Zo te zien komt er niemand om het graf te onderhouden. ‘Hier ligt je broertje Marcel.’ Marcel kijkt naar het graf alsof hij zijn broertje in levende lijve ziet. Hij legt zijn zelf geplukte bloemen neer, trekt wat onkruid weg en veegt de steen met zijn vingers een beetje schoon, zodat de naam zichtbaar wordt. ‘Hoi Jimmy, ik ben het. Marcel.’ Hij begint te snikken. ‘Ik heb het niet gedaan hoor. Ik hield echt heel veel van je en ik mis je.’ Met de mouw van zijn jas veegt Marcel zijn neus schoon. Hij wil nog zoveel zeggen, maar hij komt niet uit zijn woorden. Met vragende en betraande ogen kijkt hij naar René.

‘Hoi Jimmy,’ zegt René, ‘Marcel en ik komen binnenkort weer terug om je graf schoon en netjes te maken, oké! Wat vind jij daarvan Marcel? Wil je dat?’ Marcels gezicht klaart op.

 

 

 

 

 

Samen of alleen?

lonely-6

De eerste week van april was ik een midweekje weg. Helemaal alleen. Dat verhaal hebben jullie in mijn vorige blog kunnen lezen. Veel mensen om me heen zijn verbaasd dat ik het leuk vind om alleen weg te gaan. Leuk is een understatement. Ik het genoten en het was zelfs veel te kort! Ik kan goed alleen zijn. In mijn drukke bestaan heb ik regelmatig behoefte aan een beetje ‘loneliness’. Vroeger, toen ik nog geen man en kinderen had ging ik regelmatig een weekendje  alleen weg. Lekker in een hotelletje aan zee ergens in Normandië met als gezelschap een boek en een walkman. Tegenwoordig ga ik met een laptop, een tablet en een smartphone op stap. Dan kan ik lezen, schrijven en als ik wil kan ik nog praten ook. Geweldig toch? Ik voel me niet eenzaam als ik alleen ben. Het is gewoon even wat Q-time voor mezelf.

Het klinkt misschien raar, maar ik kan me heel eenzaam voelen als ik allemaal mensen om me heen heb en ik het niet naar mijn zin heb. Vooral als ik slecht in mijn vel zit. Dan kan ik me, ondanks het gezelschap van mijn gezin of vrienden, echt alleen voelen. Je kent vast wel dat nare gevoel van ‘niemand begrijpt me en niemand ziet dat ik ongelukkig ben’… Ik heb me jaren eenzaam gevoeld, na de geboorte van mijn jongste zoon. Juist omdat niemand zag dat ik depressief was en dat ik in zo’n neerwaartse spiraal zat. Ik voelde me onbegrepen, ongeliefd, ongelukkig en eenzaam. Er over praten deed ik toen nog niet. Nee, ik was zo’n stille, alleenstaande eenzame. Inmiddels weet ik dat dit soort ‘emotionele’ eenzaamheid heel veel voorkomt. Vooral bij vrouwen. Mannen voelen een heel ander soort eenzaamheid. De zogenaamde ‘sociale’ eenzaamheid. Ze hebben hierbij moeite met hun sociale netwerk. Hebben weinig of geen vrienden of kunnen niet goed overweg met collega’s. Ze hebben dus minder sociale contacten dan ze zouden willen. Het is dan ook jammer dat er nog heel veel mensen  niet over durven te praten. Het zou henzelf een hoop ellende besparen om hun gevoel te delen met anderen. Er zijn namelijk nog steeds mensen die wel luisteren en die ook voor je klaar staan, maar dan moeten ze het natuurlijk wel weten…

Nu is het niet zo dat ik altijd maar alleen wil zijn hoor. Ik zou er niet aan moeten denken om zonder mijn gezin te moeten leven.  Ik vind ik het ook heerlijk om met een prettig gezelschap te borrelen of lekker te eten met een glas goede wijn erbij. Ik hou van feestjes en gezelligheid. Samen zijn met mensen waar je van houdt is een voorrecht, een gift en een geluk. Dat besef ik als geen ander en ik voel me dan ook super gelukkig met iedereen die me na staat.

Waar ik ook gelukkig van wordt is om af en toe mijn inrichting in huis te veranderen. Ik heb Michel dus weer aan het werk gezet en hij is nu bezig een mooie lange, smalle woonkamertafel te maken. Wij wilden al een hele tijd een lange tafel hebben om aan te werken, te lezen of gewoon gezellig samen te zijn. We wisten alleen nog niet goed hoe het er uit moest zien. Nu hebben we besloten om een aantal meubeltjes weg te doen en in het leeg gemaakte deel van de woonkamer die lange tafel te plaatsen. Het wordt gemaakt van steigerhout, 2,5 m lang en 70 cm breed. Het onderstel is al klaar en het blad is gelijmd. Nu hoeft alles alleen nog maar geverfd en in/op elkaar gezet te worden. Bij de kringloop wil ik op zoek gaan naar leuke stoelen die ik (lees Michel) eventueel weer kan opknappen. Ik wil in ieder geval één gouden stoel hebben. Zo’n heerlijk opgepimpte kitsch-zetel. Die is natuurlijk voor mij! Ja, ik zie het al helemaal voor me. Gezellig samen met vrienden, buren, familie om die lange tafel borrelen, eten en verhitte discussies voeren. Of gezellig samen met ons viertjes aan die lange tafel aan het werk met onze  de laptops. Dat dus! 😊

Xfeer

fb_img_1464244861023-1

Michel en ik vormen samen het duo Xfeer. Wij willen wij vooral mensen blij maken met onze muziek. Michel speelt gitaar en zingt en ik zing alleen maar. Ons repertoire is zo breed dat we eigenlijk overal wel kunnen spelen. Wij nemen u mee op een muzikale reis van nostalgie tot pop, van country tot jive, van jazz tot blues. Daarbij laten wij u genieten van Franse chansons en nemen u mee van Nederlandse klanken naar Spaanse Xferen. Alles op een aangepast volume, zodat u van ons kunt genieten en tegelijkertijd in gesprek kunt blijven.

Wilt u een dansje wagen? Dat kan!  

Wilt u ons boeken? Ook dat kan, via michelvigelius@gmail.com of 06 2844 2633.

Met Xfeer gaat het best goed. In maart hadden we weer een Xfeer and Friends avond, wat gezellig was en goed bezocht. Wij waren in ieder geval tevreden. We hebben dit jaar al weer de nodige optredens gehad en er zitten er weer een aantal aan te komen. Op koningsdag speelden we voor de golfclub Toxandria in Molenschot, in de buurt van Breda. Het was een groot succes en we kregen er gelijk twee nieuwe boekingen uit. Michel en ik zijn ook constant bezig om het repertoire uit te breiden. Momenteel zijn we bezig met een nieuwe jazz set en natuurlijk blijven we ook up-to-date met het moderne repertoire. Het is jammer dat veel optredens besloten zijn. Hopelijk kunnen we een keer ergens spelen, in een kroeg of restaurant, wat voor iedereen toegankelijk is. Zou ik best weer eens leuk vinden. Maar goed, dat komt vast nog wel weer een keer.

Zodra we ergens spelen wat voor publiek toegankelijk is laat ik het zeker weten!

 

 

Hoera, een jaartje wijzer

birthday-cake

Ik ben weer een jaartje ouder geworden. Zelf zeg ik liever een jaartje wijzer en ik voel me zelfs gezonder. Helaas passen er niet meer genoeg kaarsjes op mijn taart, maar ach, dan doen we het toch gewoon zonder. Ik doe het trouwens ook al jaren zonder taart. Er is toch bijna niemand meer die taart eet op een verjaardag. Het is die lijn hè. Die verpest toch vaak wel de gezelligste feestjes. Nee, ik kon op een gegeven moment dozen met gebak en stukken taart weggooien. Nu koop ik van die één-haps-high-tea-mini-gebakjes. Makkelijk aan te bieden, makkelijk te eten en makkelijk te bewaren. Eigenlijk mag ik er niets over zeggen hoor, want zelf zeg dus bijna altijd nee tegen gebak. Heel af en toe maak ik een uitzondering en snoep ik wel eens op een feestje een gebakje of iets van chocola, maar dan moet ik er op dat moment echt trek in hebben. Nee, ik ben meer van de hartige hapjes. Ik vind het ook heerlijk om al die hapjes klaar te maken. Daar kan ik echt uren mee bezig zijn.

Michel vroeg al een tijdje wat ik nou wilde voor mijn verjaardag. Nou, ik wil wel een weekje rust, zei ik, waarop hij me vragend, ietwat wazig aankeek. Gewoon even een weekje op mezelf in een huisje op een vakantiepark. Dan wil ik rusten en heel veel schrijven. Ik heb nog zoveel te doen voor mijn opdrachten en ik moet nu eindelijk mijn boek vorm gaan geven. Als ik nu eens helemaal alleen ben dan kan ik me misschien beter concentreren zonder al die afleidingen van huishoudelijke taken wanneer ik thuis achter mijn laptop zit. Daarbij ben ik zo moe, dat ik bijna geen inspiratie meer heb.  En ach, de lieverd heeft bijna het hele huisje voor me betaald. Een mooier cadeau kon hij me niet geven. O ja, en natuurlijk die elektrische Carmen krulset. Die kreeg ik er ook nog bij. En dus ben ik voor een midweek vertrokken naar een huisje in de bossen in de omgeving van Zwolle. Man en kids achterlatend. Gelukkig heb ik ze zo opgevoed dat ze alle drie zelfstandig zijn en het prima zonder mij kunnen redden.

Of ik er moeite mee heb om ouder te worden? Nee hoor, helemaal niet. Hoewel ik mijn leeftijd niet meer van de daken roep, vind ik het ook niet erg om toe te geven dat ik al een ruime 50plusser ben. Mijn kinderen vinden mij er nog steeds jonger uitzien dan mijn werkelijke leeftijd, hoewel ik ze er soms stiekem van verdenk dat ze dit zeggen om in een goed blaadje bij me te blijven. Hahahaha, wat maakt het ook uit. Hoe vaker ik mijn verjaardag vier, hoe langer ik bij mijn gezinnetje kan blijven. Dat zijn me die rimpeltjes best wel waard.

Deze week dus iets over ouder worden. Rust en onrust. Een irritante haan en een feestelijk buffetje.

Afslanken en Muziek maken

weegschaal

Afslanken! Afgelopen week stond bij mij alles in het teken van afslanken. Nee, niet afvallen hoor, het kan mij niet zoveel schelen hoeveel ik weeg. Ik weeg n.l. chronisch toch altijd te veel (zware botten en spieren enzo 😉 ). Afslanken is voor mij veel belangrijker, vooral mijn uitpuilende maag moest een stuk platter worden. Op het eind van de dag leek mijn maag wel een opgeblazen ballon. Dan kon ik bijna niet meer rechtop zitten, omdat het leek of mijn ribben in elkaar geperst werden. Er ontstond ook een soort gasvorming in mijn maag, waardoor ik het liefst ergens alleen op de wereld was..…. You know what I mean! Toch kan het niet echt aan mijn voeding liggen want met medewerking van mijn diëtiste eet ik gezond verantwoord! Eind vorig jaar heb ik ook nog een tijdje lymfeklierdrainage gehad, waarbij de afvalstoffen vanuit mijn darmen en maagstreek weggemasseerd werden. Heerlijk vond ik dat, maar helaas moet je op een gegeven moment minderen en uiteindelijk stoppen. Het lichaam moet het werk dan weer zelf overnemen. Nou, ik kan je vertellen dat mijn lichaam daar geen zin in heeft.

Maar goed, om snel wat af te slanken heb ik het meest slechte, maar best werkend crash dieet gedaan: het vijf dagen, 800 calorieën dieet van Weigh Care. ‘s Morgens een shake, tussen de middag een reep, ’s middags een bouillonnetje, ’s avonds een maaltijd en als kers op de taart, een dessert. En dat alles uit een pakje, ja, zelfs het ‘diner’, aangelengd met magere melk of water. Daarbij heb ik  veel water en thee gedronken. De eerste twee dagen waren het moeilijkst. Terwijl je aan het diëten bent denk je alleen maar aan eten! Om mijn tussendoorhongertjes te stillen at ik wat snoepkomkommertjes en -tomaatjes.  Na die twee dagen ging het perfect. Zelfs die tussendoorhongertjes bleven weg. En ja, het helpt echt. Mijn maag is al een heel stuk geslonken. Afgelopen zondag heb ik een ‘rustdagje’ genomen. We gingen even op visite bij onze overbuurtjes, waar ik heerlijk 1,5 glas rode wijn heb genomen en twee stukjes kaas. Netjes toch? Tevens hebben de buurvrouw en ik afgesproken dat we bij droog weer één of twee avondjes gaan wandelen. We moeten toch ergens beginnen. Deze week blijf ik overdag nog even shaken en repen, alleen de avondmaaltijd ga ik nu toch zelf maar maken. Wel vetvrij en in mondjesmaat. Ik heb al wat grill receptjes klaar staan bij HTK.

Dit alles om er a.s. zaterdag toch een beetje goed uit te zien voor ons optreden in de Blokhut in Moerdijk (daar doe ik het allemaal voor :-) ). Zaterdag hebben wij onze tweede editie van Xfeer and Friends. Dat is een muzikale avond met verschillende bandjes, allen met verschillende muziekstijlen. Natuurlijk treden Michel en ik, als Xfeer, ook op. Ik had al een tijdlang het idee om eens gewoon een gezellig muziekavondje te organiseren. Op aandringen van wat vrienden uit het dorp zijn we hier vorig jaar mee begonnen. Dat was best geslaagd én voor herhaling vatbaar. Ik hoop dan ook dat we dit jaar weer gezellig veel publiek krijgen, want mensen, waarom thuis zitten als je heerlijk kan genieten van muziek met een glaasje lekkers en daarbij nog Indische hapjes én in een gezellige omgeving! Onder de categorie Xfeer laat ik jullie deze week kennismaken met de jongens van de band Frank and the Club en van Zoistok, onze vrienden voor dit jaar. Allemaal geweldige muzikanten met veel ervaring en veel liefde voor muziek!

Binnenkort wil ik een pilot doen met een huiskameroptreden gewoon bij ons thuis op een zondagmiddag. Michel en ik zullen dan akoestisch muziek maken, terwijl onze gasten genieten van een drankje en een hapje. Misschien maak ik er wel een ‘muzikale high wine’ van. Hiermee wil ik mensen laten zien dat je ook in je eigen huiskamer een gezellige zondagmiddag kan organiseren met live muziek en een gezellig groepje vrienden en kennissen.

Verder vertel ik jullie deze week bij Leven, Denken, Doen over mijn strijd tegen de kilo’s en hoe ik er nu mee om ga. Want geloof het of niet. Ooit was ik slank en kon ik alles eten wat ik wilde. Ik ben door een diep dal gegaan met vele depriemomenten, maar ik ben er nog steeds. Een paar kilootjes zwaarder en  toch weer gelukkig. En op verzoek van verschillende lezers ga ik bij mijn verhalen nog even verder in op de behandelingen, die ik heb gehad gedurende mijn kankerperiode.

Ik wens jullie weer veel leesplezier!

Kanker en genezing

kanker-quote-2

Deze week wilde ik het eigenlijk over iets vrolijks hebben, maar momenteel zijn er verschillende bekenden en zelfs iemand die we een vriend noemen, het slachtoffer geworden van kanker. Een dame uit het dorp die overleden is. Wat een schok. Een buurman die opgegeven is. En een goede kennis bij wie kanker is geconstateerd. Ik schrik hier toch steeds weer van. Als geen ander weet ik wat deze mensen doormaken. En niet alleen de patiënten maar ook de mensen om hen heen. Partners, kinderen, familie en vrienden en kennissen. Wie heeft er tegenwoordig niet met kanker te maken gehad!? Daarom besteed ik in mijn blog van deze week tijd aan deze vreselijk ziekte. Er is al veel over geschreven en verteld. Er wordt gelukkig al heel veel aandacht aan besteed en geloof me, het is nodig. We moeten nu nog leren om het woord kanker uit te durven spreken, net als griep. Het is een reële ziekte en iedereen heeft er tegenwoordig mee te maken. Kanker moet geen taboe meer zijn.

Wat ook reëel is, is dat de medische wetenschap al heel ver is in het genezen van kankercellen. Wat nog mooier is, is dat zoveel mensen helpen om geld bij elkaar te fietsen, zwemmen, lopen voor alle nodige onderzoeken. En wat zou het mooi zijn als niemand meer zou hoeven te overlijden aan kanker. Net als griep. Je wordt goed ziek, maar je wordt ook weer beter. Dat is mijn wens. Mijn droom.

Wat je ook hoe langer hoe meer leest is dat er al zoveel natuurlijke producten zijn die kunnen meehelpen aan de genezing van kanker. Maar net als de wetenschap pleit ik er voor om mensen niet alleen gebruik te laten maken van deze natuurlijke producten. Er is vaak nog te weinig bekend over de werking er van. Maar in combinatie met de reguliere medische behandelingen kan het nooit kwaad. Kan het alleen maar bevorderd worden om te gebruiken. En als je gebruik maakt van natuurlijke producten krijg je meer hoop. En hoop kun je weer omzetten in positieve energie.

Lieve mensen, ik geloof in positieve energie. Ik geloof in hoop en ik blijf geloven dat er ooit een behandeling wordt gevonden die alle kankercellen kan genezen. Ik ben er het bewijs van dat zelfs  ver gevorderde tumoren te genezen zijn. Al dan niet met mede gebruik van natuurlijke producten.

 

 

 

 

 

Hi there!

love4

Eindelijk is het dan zover. Het heeft een jaar langer geduurd dan gepland, maar nu ben ik zover dat ik durf te beginnen met mijn blogsite. Met Xenn momenten neem ik jullie graag mee naar leuke, gezellige, spannende, leerzame en emotionele momenten en wie weet wat er verder nog uitkomt. Het kan zijn dat er nog wat technische mankementjes zijn. Die probeer ik zoveel mogelijk op te lossen de komende tijd. Zo werken mijn links naar fb en andere social media sites nog niet en ik weet nog niet hoe ik items kan taggen. Maar wie weet is er een lezer die heel veel van WordPress afweet en mij af en toe een tip kan geven. Maar dit alles is op dit moment nog niet zo belangrijk. Belangrijker is dat ik kan beginnen en ik kan niet wachten om met jullie zoveel mogelijk ervaringen te delen. Ik hoop dat jullie kunnen genieten van mijn verhalen, en met mij mee denken over Huis Tuin en Keuken onderwerpen. Dat we samen levenservaringen kunnen delen bij Leven Denken en Doen en dat ik jullie misschien eens mag verblijden met een Xfeervolle muziekmiddag of -avond. Alles wat ik doe, schrijf en deel komt uit mijn hart en doe ik met passie. En willen jullie iets met mij delen of hebben jullie tips of ideeën voor één van mijn categoriën, laat het mij dan weten. Ik zal er dankbaar voor zijn. Ik wens jullie in ieder geval veel plezierige Xenn momenten.

xxx

 

 

Scroll To Top