Een stapje terug

stapterug2

Begin 2018 heb ik behoorlijk het roer omgegooid. Ik besloot dat het maar eens afgelopen moest zijn met mijn ‘zielige’ o-ik-ben-zo-ziek-geweest gevoel, en in plaats daarvan besloot ik er echt iets aan te doen. Natuurlijk deed ik al wel mijn best, maar het leven na kanker is toch ingewikkelder dan het lijkt. Het werd tijd dat ik eens ‘echt’ aan mezelf ging werken, en dus ga ik sinds begin van dit jaar iedere maandag trouw naar yoga, milde yoga welteverstaan. Dan iedere woensdag naar fysiosport om weer spierkracht op te bouwen en één keer in de drie weken op woensdag onderga ik een metamorfosemasssage. Heerlijk ontspannen. Voeg daar nog een zeswekelijkse pedicure- en kappersbezoek aan toe en mijn verwenmomenten zijn zo’n beetje compleet. Daarbij gun ik me een paar keer per jaar nog wat schrijfretraites, gezins-Q-time, wat muzikale huisconcerten en wat weekendjes-weg met vriendin of zelfs helemaal alleen. Thuis heb ik mijn zenkamer, waar ik kan mediteren, lezen en schrijven. En ik heb een heerlijke zentuin compleet met zentuinhuisje waarin ik me ook nog kan terugtrekken. Hoe goed kun je het hebben? Nu moet ik toch stressvrij door het leven kunnen. Biiieeeppp (zo’n buzzer geluidje als je een verkeerd antwoord geeft bij een quiz)… fout!

Blijkbaar moet ik ook nog afkicken van verschillende verslavingen. Mijn werkverslaving bijvoorbeeld en mijn bezigheidsverslaving (teveel willen in te weinig tijd). En, oja, bestaat dat ook? Perfectieverslaving? Nou als dat al bestaat dan heb ik daar de afgelopen paar jaar een behoorlijke stress mee opgebouwd, want als ik een fout maak op mijn werk, dan kan ik daar nachten van wakker liggen. Had ik daar vroeger dan geen last van? Ja, natuurlijk, maar toen kon ik het nog handelen. Nu heb ik er de grootste moeite mee en raak te snel in paniek. Maar hoe kick je hiervan af met zo’n drukke baan, waar fouten maken eigenlijk helemaal niet kan. Jaja, ik weet het, fouten maken mag, dat is menselijk, blabla.., maar in de harde werkwereld gaat dat toch wel even anders. En natuurlijk komt uiteindelijk alles wel goed, maar toch! Die stress giert dan al weer door mijn hoofd en lichaam, met alle gevolgen van dien.

Na de afgelopen twee jaar dus een flinke dosis werkstress te hebben opgebouwd, wordt het tijd om ook daar iets aan te doen. Enige toelichting wil ik echter nog wel geven, want normaliter krijg ik geen stress van werk hoor. Ook niet van veel werk en al helemaal niet van heel veel werk. Nee, werk is mijn lust en mijn leven. Mijn houvast, mijn reddingsboei om het maar eens dramatisch te zeggen. Ik hou van mijn functie als projectondersteuner. De druk, de onmogelijke deadlines en het oplossen van problemen waar anderen niet meer uitkomen. Het adviseren en het helpen nadenken over praktische en soms ook inhoudelijke zaken. En als een project met goed resultaat wordt afgesloten en wij als team aan een heerlijk glas wijn zitten ben ik alleen maar trots op ons en de geklaarde klus. Waarom dan toch werkstress?

Binnen elke organisatie is er wel iets en gebeuren dingen waar je als medewerker niet blij van wordt. Zo ook bij ons. Een fikse reorganisatie, een uitstroom van zoveel collega’s, werkmaatjes zelfs. Verandering op verandering. Een oude managementlaag verdwijnt en een nieuwe managementlaag ontstaat. Nieuwe directeuren, nieuwe bestuurders en nieuwe visies. De organisatie moet zakelijker, wendbaarder en kwalitatief nóg beter worden dan het al was (hoe goed kun je eigenlijk zijn?). Afijn, iedereen weet wat een reorganisatie met mens en werk doet. De druk neemt toe, de waardering neemt af. Werkstress ontstaat. En omdat die bekende druppel dreigt te vallen, besloot ik vorige week om ook in mijn werk een stapje terug te doen. Er werden dingen van mij verwacht die ik niet meer kon, maar ook niet wilde waarmaken.

Na een goed en vooral open gesprek met mijn leidinggevende, waar ik tussen haakjes vreselijk tegenop zag, werd er ineens onverwacht een nieuwe deur geopend. Ik kon er zomaar doorheen lopen. Ik hoefde alleen maar ja te zeggen. ‘Xenia, je hebt twee dagen de tijd om er over na te denken’. En dat deed ik. Het was niet makkelijk, want zeven jaar werken met een geweldig team en geweldige collega’s leg je niet zomaar naast je neer. Maar ik kreeg hun zegen. ‘Denk aan jezelf, het is goed voor je om even wat anders te doen.’ Topmeiden zijn het!  Met gemengde gevoelens zei ik dus ja. Mede omdat het (maar) om een detachering van zes maanden gaat. Daarna mag ik beslissen of ik wil blijven of terug wil naar mijn oude functie. Per 1 november stap ik dus die deur door van Centrale Ondersteuning naar Facilitaire Zaken. Een nieuw team, een andere leidinggevende en andere werkzaamheden. Nog steeds servicegericht dus ik blijf close bij al mijn collega’s, maar vanaf een andere werkplek en in een andere functie. Een stapje achteruit misschien? Welnee, voor mij in ieder geval een flinke stap vooruit! Want ik heb zomaar gedurfd om mijn prachtige functie, die ik samen met mijn collega zeven jaar geleden heb opgericht, vorm heb gegeven en heb uitgebreid tot wat het nu is, in te ruilen voor een plek achter de servicedesk. Ik weet niet wat deze werkplek me gaat brengen, maar ik ga er voor. Die gemengde gevoelens hebben inmiddels plaats gemaakt voor nieuw enthousiasme en frisse moed om er wat van te maken. Ik weet zeker dat ik ook op deze plek mijn Xenia-draai kan toepassen en samen met mijn nieuwe collega’s er voor te gaan. Deze nine(lees eight)-to-five-job, moet voor wat stabiliteit in mijn werkleven zorgen. Nu kan ik, wanneer ik naar huis ga, het werk in Den Haag achter laten en genieten van mijn vrije avond. Mijn vrije weekend en mijn vrije tijd. Computer uit. Telefoon op stil. Morgen is er weer een nieuwe dag.

2 thoughts on “Een stapje terug

  1. Je bent een kanjer , luisteren naar je lichaam en heerlijk aan jezelf denken. En dan plezier in je werk hebben. Lieve groetjes van Han en Truus 😘😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll To Top