House for sale

houseforsale3 (2)

Ik loop door het lege huis. Mijn voetstappen klinken hol op de parketvloer. Iedere stap weerkaatst een echo. Ineens hoor ik duizenden…tienduizenden echo’s van voetstappen, die de afgelopen 18 jaar op deze vloer hebben gelopen. Kleine kinderstapjes, grote mannenslippers stappen, hoge hakkenstappen en zelfs de zachte blotevoetenstappen galmen in mijn hoofd. Dan hoor ik het getik van de pootjes van ons hondenkind. Ze had een vreselijke hekel aan nagels knippen. Bij elke echo zie ik een gezicht, memoreer ik een herinnering en voel ik een gemis.

Midden in de kamer blijf ik staan en kijk naar de leegte om me heen. Hier en daar staat nog een doos, een kruk en ohh, de planten moeten nog meegenomen worden. Een rilling loopt over mijn rug. In deze huiskamer is zoveel gebeurd. De drukke verjaardagen, kinderfeestjes, familiereünies, huisconcerten, met overal visite tot in de keuken aan toe. De tafel vol eten, waar ik dagenlang voor kookte en wat binnen een uur weggegeten was. Sinterklaas, Kerst, Pasen. Geen aanleiding werd overgeslagen om iets gezelligs te organiseren. Maar ook de intieme etentjes en borrels met vrienden en buren waren gezellig. Vaak eindigde zo’n avondje met gitaarmuziek en zang.

In deze kamer lagen wij vroeger op vrijdag- en/of zaterdagavond met de kinderen op de grond op matrasjes en op de bank naar gehuurde video’s of dvd’s te kijken. Altijd met lekkere hapjes op tafel en gezellige kaarsjes aan. Vaak vielen Michel en ik in slaap, terwijl de kids tot midden in de nacht de film afkeken. We lagen er op de bank als we ziek waren. Dat was veel gezelliger dan alleen boven in de slaapkamer. Ik zie nog de 10 meter lange ‘walk of the dinosaurs’ in de kamer, die Matisse met alle geduld van de wereld neerzette. Hij was dan ook nooit pleezed als hij ze allemaal weer moest opruimen. En als Vincent de kamer ombouwde tot podium, mochten wij van zijn optredens genieten. We dachten echt dat hij de nieuwe André van Duin zou worden. In deze kamer hebben we serieuze gesprekken met onze kinderen gevoerd, en ze zijn opgegroeid tot stabiele volwassen mannen.

Ik neurie het nummer van Lucifer als ik naar boven loop. De trap kraakt een beetje.  Mijn gedachten vliegen een seconde naar onze nieuwe woning. Heerlijk! Geen trap meer. In de slaapkamers staan nog spullen die uitgezocht moeten worden. Op zolder staan nog wat dozen die volgens mij gewoon weg kunnen. Ik heb niet zoveel zin meer om het uit te zoeken. Er is toch geen plek meer in ons appartement. We hebben al zoveel weg gedaan en weg gegeven.

Al maanden lang pak ik dozen in. Elk stuk wat in een doos verdwijnt streel ik even. ‘jij mag mee’ fluister ik, ‘jij krijgt een plekje in de nieuwe woning’. De breekbare dingen pak ik voorzichtig in, en als ik de doos dichtvouw schrijf ik er met koeienletters ‘ZEER BREEKBAAR’ op. Je weet nooit met mijn mannen. Harde werkers, sjouwers, bouwers, schouders, maar beter een extra aanwijzing dan een gebroken beeld of kopje.

Een paar weken geleden had Michel een zoveelste vracht dozen van zolder gehaald. Er stond een kleine doos tussen, die ik nieuwsgierig open maakte. Mijn trouwjurk. Mijn mooie roze trouwjurk. Ik haalde haar uit de doos en kreeg een brok in mijn keel. Ik was achttien toen ik de eerste keer trouwde. Mijn moeder had deze jurk gemaakt. Een schitterende jurk vol verdriet. Een jurk zonder mooie herinneringen. Zelfs niet op die ene speciale dag die de mooiste van je leven hoort te zijn. Al veertig jaar zat de jurk in deze doos. Waarom had ik haar nog? Geen idee. Misschien om dat stukje romantiek te bewaren, waar ik in geloofde toen ik nog een meisje van achttien was? Hoe naïef. Ik hield de jurk voor me. Slikte mijn droge tranen weg en deed haar terug in de doos. ‘Hier, deze kan ook weg’…

Inmiddels zijn de meeste dozen weer uitgepakt en heeft elk stuk een nieuwe plek gekregen. Al mijn boeken staan op de plank en mijn schrijfhoek is ingericht. Matisse kan weer gamen en werken. Michel kan weer muziek maken en ik kan weer schrijven. We hebben alle drie ons plekje gevonden. Vincent is blij dat we nu zo dicht bij hem wonen. Hij verblijdt ons bijna dagelijks met een bezoekje. Meestal rond etenstijd..

Lief en leed hebben wij gedeeld in dat prachtige huis, met die schitterende tuin, in dat idyllisch Brabants dorpje. We hebben mooie mensen leren kennen, die ons altijd na aan het hart zullen blijven. Maar we moeten verder met ons leven. Hogerop en een stukje kleiner. Het was geen makkelijke beslissing, maar voor ons wel de juiste.

Ik draai de voordeur in het slot. Dag huis! Bedankt voor je veiligheid, je gezelligheid en al die mooie jaren die wij met je hebben gedeeld.

House for sale, You can read it on the sign
House for sale, it was yours and it was mine
And tomorrow some strangers, will be climbing up the stairs
To the bedroom filled with memories
The one, we used to share….

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll To Top