Mijn stadse wondertjes en iets over geluk!

geluk 4

Al weken, wat zeg ik, al maanden (time flies) ben ik inspiratieloos. Hoewel, niet zozeer  inspiratieloos, dan wel schrijf-moe. Pas geleden hoorde ik iemand op de televisie zeggen: ‘iedereen is op dezelfde manier gelukkig, maar ongelukkig zijn is voor iedereen anders.’ Het was een schrijver die dit zei, en hij zei hiermee dat schrijven over geluk niet aantrekkelijk is, want wie wil er nou lezen over iemand die gelukkig is, terwijl je zelf bijna ondergaat in het ongeluk? Je wordt er alleen nog depressiever van. ‘Waarom zij wel en ik niet’!! Het is veel interessanter om te lezen over iemand die ongelukkig is, zodat je in ieder geval weet dat een ander het nog slechter heeft dan jij, wat weer maakt dat jij je minder ellendig voelt. En soms is het zelfs fijn om te lezen dat iemand dezelfde ellende als jij doormaakt. Je bouwt dan een soort van ‘gedeelde smart is halve smart’ op.

Hoe dan ook, ik had ideeën zat, maar nam het afgelopen half jaar niet de moeite om het op papier te zetten. De verhuizing naar Dordrecht was natuurlijk een hele onderneming en daar ben ik erg moe van geweest. We hadden een wat financiële malaise gedurende die maanden, omdat we dubbele lasten hadden en daardoor een stapje terug moesten doen in ons luxe leventje. Niet dat dat erg was hoor, wij zijn wel wat gewend, maar zin om erover te schrijven… Nee, dat had ik niet. Toen eind januari het huis verkocht was, waren ineens alle financiële problemen opgelost. We wonen sindsdien in een heerlijk appartement in het centrum van de stad met zoveel nieuwe indrukken. Geen tijd om te schrijven, maar wel voor het plannen van andere leuke dingen. Uit eten gaan in smaakvol ingerichte restaurants. Het boeken van vakantie(s). Plaatsen reserveren voor exclusieve voorstellingen. Het uitzoeken en kopen van nieuwe meubels en andere decoratie voor het interieur. En natuurlijk de voorbereiding van onze house warming party! Al bij al best druk dus, met daarnaast nog het werk en huishouden, hoewel dat laatste net als de woning behoorlijk gekrompen is 😊

En ineens werd, net als de rest van de wereld, Nederland getroffen door ‘het virus’. Het leven van iedereen staat tot vandaag de dag nog volledig op z’n kop. Er wordt over niets anders meer gesproken, geschreven en zelfs gezongen. Moet ik nou ook over ‘corona’ gaan schrijven? Over hoe het ons gezin getroffen en beïnvloed heeft? Terwijl zoveel andere mensen honderdduizend keer harder getroffen zijn? Nee, daar zit niemand op te wachten. Dus schreef ik niets. Schrijf-moe, inspiratie-moe, corona-moe, 2020-moe!

Tot ik vanochtend op mijn terras zat met een kop geurende koffie en een wit bolletje met kaas. Ik rilde even want het was nog niet echt heel warm, maar lekker genoeg om even te genieten van de buitenlucht. Het was rustig op straat. De bus stopte bij de halte aan de overkant, er stapte één persoon in, niemand stapte uit. Zaterdagochtend half negen. Er is geen markt, veel winkels zijn dicht, horeca is gesloten en je mag niet voor de gezelligheid samen wandelen of bij elkaar komen. Wat moet je dan in het centrum doen? Ik keek naar de balkons schuin aan de overkant van de boulevard, maar er zat nog niemand buiten.

En ineens was het er!

Kwam dat nou door het nestje wat ik tussen het riet in het water zag? En ja, er bewoog zelfs een wit vlekje. Zo schattig, een meerkoetje, druk bezig met het verzorgen van haar nest. Ik keek naar het licht golvende water met een zacht zilveren gloed veroorzaakt door magere zonnestraaltjes. Als de zon fel schijnt heb je een zonnebril nodig om naar het water te kijken. Matisse, mijn jongste zoon zei laatst, ‘kijk eens mam, dit vind ik het mooiste van ons uitzicht. Het golvende water met de zon erop’ en ja, hij heeft gelijk. Het is zo rustgevend en letterlijk schitterend.

Of kwam het omdat het me ineens opviel dat alles groen was. Ik had wel gezien dat er al knoppen aan de bomen zaten, maar het leek of alle knoppen vannacht in één keer uitgekomen waren. Alle bomen die ik zag waren groen. Lichtgroen, donkergroen, bruingroen, en hier en daar het bruinrode gebladerte van een rode beukenboom of esdoorn.

Ik ging staan en leunde tegen het glas van ons terras. Beneden op straat zag ik ineens verschillende liefdevolle hondenbezitters wandelen met hun hond. Ik zie ze bijna elke dag, maar vanochtend leek het anders. Een mevrouw in een scootmobiel met haar Franse bully aan de lijn. Ze is zo geduldig met haar hondje. Terwijl het beestje aan elk grassprietje tot aan het water ruikt, blijft zij wachten tot het klaar is om verder te lopen. Even verderop loopt een echtpaar met hun twee hondjes.  De viervoetertjes zijn vandaag helemaal ‘naakt’. De afgelopen koude weken hadden ze allebei een rood jasje aan. Een man met een Staffordshire steekt de straat over om over de middelste grasstrook te wandelen. Plotseling gaat de hond liggen. Hij lijkt wel moe! De man loopt naar het beestje en helpt het opstaan terwijl hij zachtjes tegen de hond praat. De oude hond staat op en loopt langzaam sjokkend achter de man aan. Ach, dat plaatje komt me bekend voor.

Soms mis ik ‘mijn’ tuinvogeltjes, die altijd tussen de takken en struiken door vlogen alsof ze tikkertje speelden. Of wanneer ze in de vijver aan het badderen waren. De leukste tijden waren de kersen- en druiventijd, wanneer ze elkaar luidruchtig wegjoegen om de lekkerste vrucht voor zichzelf te houden. Vanaf mijn terras zie ik eigenlijk alleen maar grotere vogels zoals eksters, kraaien en vooral meeuwen. Maar vanochtend viel me op dat er wel drie of vier verschillende meeuwsoorten rondvliegen. Ik kan ze van bovenaf bekijken en zie dat ze allemaal anders ‘getekend’ zijn. Er zijn compleet witte meeuwen. Deze zijn groot. Dan zijn er van ongeveer hetzelfde formaat met donkergrijze vleugels, wit omrand en met een grijze rug. Er vliegt een klein formaat meeuw voorbij, met lichtgrijze vleugels en een dun wit randje, een witte staart en een zwarte vlek op z’n kop. En als laatste zie ik een kleine meeuw helemaal wit, met hier en daar grijzige plukjes en een zwarte kop.

Terwijl ik rondkijk herinner ik me dat ik gisteren een reiger voorbij zag vliegen en eerder van de week een onhandige duif, die probeerde te landen op onze glazen balustrade. Hij vloog net weg voordat ik een foto kon maken. Als ik weer naar beneden kijk zie ik in het gras een moeder eend met wel acht kleintjes! Zo schattig. Ze waggelen op hun korte pootjes door het hoge gras en moeder jaagt geërgerd een ekster weg die een beetje te dicht bij is geland. De ekster vliegt weg. De moeder sluit de rij en loopt trots achter haar kroost aan.

Daar is het weer. Mijn inspiratie. Mijn geluksmomentjes. Mijn alledaagse wondertjes, die ik zomaar vanaf mijn terras midden in de stad zie. Corona of geen corona, geluk of ongeluk, blijheid of depressie, het leven gaat gewoon door. Iedere dag opnieuw.

Is iedereen nu echt op dezelfde manier gelukkig? Ik vraag het me af. Geluk is wat je zelf voelt en ik weet zeker dat iedereen de dingen op een andere manier ziet en voelt. Net als het ongelukkig zijn. En misschien is soms het gevoel wel gelijk, maar er is één groot verschil; Gedeelde smart, is halve smart, maar gedeeld geluk is dubbel geluk, en wat is er nou mooier dan dat? Dus waarom zouden we niet schrijven over geluk?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll To Top