Schrijfretraite enzo

eat-write

Bloggen is een dagtaak. Natuurlijk overdrijf ik stierlijk, maar dat er veel tijd in gaat zitten is wel duidelijk. Voor mij in ieder geval. Ik lees regelmatig de blogs van mede bloggers, die wekelijks wat publiceren en dan denk ik ‘hoe doen ze dat?’ Het zijn allemaal drukke werkende vrouwen, net al ik, vaak ook met een gezin. Nee, ik moet dan eerlijk toegeven dat ik iets verkeerd doe. En zoals altijd komt die ene boosdoener dan weer tevoorschijn. Timemanagement! Mijn drang om meer te ‘xennen’ slaat ook weer door naar de ‘teveel-in-de-xenn-stand-vertoeven’. En dan kom ik weer bij die vervelende balans.

Hoe dan ook, op dit moment zit ik in mijn tweede schrijfretraite. Mijn eerste schrijfretraite was in mei. Vier dagen lang schrijven, leren, luisteren, vertellen en samenwerken. Een medeschrijfster noemde het een schrijfbootcamp en dat was eigenlijk de enige juiste omschrijving. Tijd om te doen wat ik het liefste doe. Vier dagen gewoon mezelf zijn. Alleen zijn met mijn eigen ik. Samen met een groep van acht andere studenten en een docent. We zate midden in de bossen van Helvoirt in een aardig hotel met een gevarieerde groep mensen. Acht dames en twee heren in de leeftijd van 19 tot gepensioneerd. Het schrijfniveau was hoog en ik luisterde met bewondering naar alle verhalen en de verschillende schrijfstijlen. Soms voelde ik me een beetje onzeker, en dan is het fijn om te horen dat iedereen dit wel eens heeft. Die gedachte van ‘doe ik het wel goed? Is mijn verhaal niet te zoetsappig? Moet ik het niet sterker, harder of spannender maken?’ passeren dan de revue, maar ach, wanneer ben je nou eigenlijk tevreden met jezelf of over je eigen werk? Ik ben uitermate streng voor mezelf en ben zelden tevreden met wat ik aflever. Het kan toch zeker altijd beter! Net als met zingen. Er zijn genoeg mensen die tegen me zeggen me dat ik een mooie stem heb. Ze komen zelfs veelvuldig naar onze huisconcerten, maar als ik mezelf terug hoor denk ik, ‘mens hou je mond!’  En dat is echt geen gespeelde bescheidenheid. Serieus waar, ik hoef echt geen cd van me zelf te horen. Daarom liggen er nog steeds een paar op de plank. Opgenomen, gemasterd en wel. Lekker laten liggen! Trouwens, cd’s zijn zo passé!

Nu zit ik in een hotel in Ede en zijn we met vier dames van de eerste schrijfretraite bijeen gekomen. Het is oktober, maar het lijkt wel mei. Qua temperatuur dan, want ja echt waar, we zitten dus gewoon heerlijk buiten te schrijven onder de bomen. Heerlijk in de zon, die vrolijk tussen het gebladerte door schijnt. Lekker uit de wind, die er echter wel is en er voor zorgt dat we af en toe bekogeld worden door eikels en beukennootjes. Dan worden we even opgeschrikt met een ‘zo, die was bijna raak!’ Samen schrijven in de natuur of op een andere inspirerende plek bevordert de animo. Het is rustgevend, en daarbij ook nog eens gezellig. We vragen elkaar om hulpen elkaars mening en we delen onze ideeën, ervaringen en zelfs gevoelens. Nog twee dagen te gaan. Veel te kort natuurlijk, maar ja, vader Tijd blijft om de hoek kijken.

Schrijven is echter niet het enige wat ik doe of heb gedaan de afgelopen tijd. Het voornemen in januari om iedere twee weken een nieuwe blog te plaatsen zijn inmiddels alweer zeven maanden geworden. Bijna een voldragen zwangerschap met als resultaat de geboorte van een nieuw verhaaltje! Zo wordt mijn blog natuurlijk nooit een hit! Gelukkig doe ik het daar ook niet voor. Ik heb de afgelopen tijd veel gedaan en dan moet ik ook nog met rode wangen bekennen dat ik bepaalde dingen alweer vergeten ben. Met altijd een schrijfboek en pennen bij de hand én een schrijvers mind is dit niet heel slim. Maar ja, slim zijn is niet één van mijn sterkste eigenschappen, anders had ik nu een heel ander leven gehad. Een leven in de zon, op een strand, met een boot, een huis in Zuid Frankrijk en George Clooney naast me. Maar nee, ik moest zo nodig uit liefde trouwen, kinderen krijgen en zelfstandig zijn. Dat is hard werken. Maar lieve mensen, op dit moment ben ik super gelukkig. En gelukkig hoef ik dat niet op te schrijven om te onthouden. Ik hoef het alleen maar op te schrijven om het met jullie te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll To Top