Writer’s block

writers-block

Schrijven is niet makkelijk en al helemaal niet vanzelfsprekend. Het is echt niet zo dat wanneer je iets meemaakt of een idee krijgt, je gelijk een super verhaal creëert. Op papier is zo’n verhaal soms helemaal niet leuk als je de juiste woorden niet vindt. Stop dan maar en delete je tekst want het wordt toch niets. In al mijn frustratie zou ik het vel papier zo uit de machine willen trekken, tot prop verwerken en richting prullenbak gooien om het zodanig te missen dat het er ver naast valt. Dat is mijn horror maar tevens romantische schrijversbeeld. Een lege prullenbak met allemaal proppen papier er omheen. Helaas, gaat dat niet meer met de huidige techniek. En ik ben gelukkig nog niet zover heen dat ik mijn laptop richting prullenbak smijt.

Een (goed) stuk schrijven is een momentopname. Je kan zomaar ineens een inspirerende ingeving krijgen en een mooi verhaal is het resultaat. Zo eentje waarvan de lezer in de lach schiet of in het ergste geval een traantje weg werkt. Ik kan soms tijdens het schrijven ingevingen krijgen en dan ben ik gewoon niet meer te stoppen. Soms heb ik weken achter elkaar van deze momentopnames. Andere keren ga ik met een goede moed achter mijn laptop zitten, stroop mijn mouwen op en….niets. Totale black out. Ships…een schrijversblok. Als die eerste zin niet goed geformuleerd raakt, kan ik wel inpakken. Mijn goede moed zakt tot punt nul en mijn plezier in schrijven eindigt als een dramatische cartoon. Je kent dat wel, Coyote die alle haren uit zijn hoofd rukt omdat Road Runner hem weer te slim af is geweest. ‘Beep Beep’ … De daarop volgende weken gebruik ik mijn laptop dan alleen nog maar om spelletjes te spelen of rekeningen te betalen, hoewel ik beide dingen ook al op mijn telefoon doe. (Waar heb ik die laptop nog voor nodig?!)

Inmiddels ben ik er achter gekomen dat ik niet de enige ben die met dit schrijversblok probleem worstel. Ik heb lotgenoten en die lopen er net zo tegenaan als ik. Maar de ‘hemel-zij-dank’ mag ík me gelukkig prijzen dat ik deel uitmaak van een bijzonder schrijfretraiteclubje. Dat is geen wekelijkse praatgroep voor schrijvers hoor, mochten jullie dit denken. Nee, het is een stel schrijvende topwijven. We komen twee keer per jaar samen om elkaar eens hevig te inspireren (ofwel die bekende schop onder je achterste te krijgen of geven). Deze keer zaten we met ons zessen in de Abdij van Tongerlo in België. Zeer de moeite waard trouwens om eens te bezichtigen of hier te logeren als je tot jezelf wilt komen. Let op, het is geen hotel! Je slaapt in een sobere maar nette, ruime kamer en geniet van drie simpele maaltijden per dag met een vier-uurtje. Dat is koffie/thee en wat lekkers erbij. Je wordt hartelijk ontvangen door gastzusters, die je vriendelijk verzoeken om minstens één keer tijdens je verblijf deel te nemen aan de kerkdienst die drie keer per dag wordt gehouden door de broeders. Je komt per slot van rekening voor bezinning… of in ons geval inspiratie.

En ja hoor, ook deze keer heeft de retraite weer gewerkt. Mijn dilemma’s zijn verdwenen door de wijze adviezen van mijn schrijfretraitezusters en de woorden schieten als bliksemstralen over de pagina heen. Twee, nee drie hoofstukken gewoon uit mijn mouw geschud. Inmiddels zit ik al over de 30.000 woorden en ben dus zo’n beetje op de helft van mijn boek. Daarnaast ook nog deze blog geschreven! En dat in drie dagen tijd. Voorlopig kan ik er weer tegenaan. Ik ga door met schrijven en hopelijk blijft die vreselijke writer’s block nu even weg, want niets is leuker om woorden samen te voegen tot een mooi verhaal. Een verhaal dat uit mijn hart komt, want schrijven doe ik uiteindelijk met mijn hart. En met m’n laptop, want daarvoor is het toch wel verdomd makkelijk.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll To Top