Vergeten moeder

Ze wordt  al echt oud. Wat wil je, ze is bijna 94 jaar. Maar met echt oud bedoel ik dat je het nu ook ziet. Vergeleken met de andere oudjes van het tehuis is ze nog gezond. Gebruikt geen medicijnen, loopt zonder rollator en zelfs niet met een stok. Ze is nog steeds ijdel met haar  rode lippen. Niet meer zo vuurrood, maar mooi zacht rood. Ik heb de kleur een beetje aangepast. Die vuurrode kleur was mooi, toen ze nog 90 was…

Ze is al een tijdje vergeetachtig. Haar korte termijn geheugen is gewoon weg. Ze weet niet meer wat ze tien minuten geleden heeft gezegd of gehoord of meegemaakt. Voorheen speelde ze ook wel een beetje dat ze vergeetachtig was. Waarschijnlijk gewoon, omdat ze geen zin had om bepaalde vragen te antwoorden. Of misschien had ze geen zin in een discussie. Nu merk ik dat ze écht vergeet. Zelfs verhalen over vroeger worden anders. Ze haalt de tijden door elkaar. Ze haalt mensen door elkaar.  Er zit vaak geen verband meer in haar verhaal, en soms verzint ze dingen, omdat ze niet meer weet hoe het in het echt gegaan is.

Laatst kreeg ze een compliment over haar nieuwe shawl. ‘Ja, mooi hè. Die is nog van mijn moeder geweest en ik heb het meegenomen uit Indonesië. Het is het enige wat ik nog van haar heb.’ Euhhh moeders, die shawl heb ik vorige week voor je gekocht, en jouw moeder heb je nooit gekend!

‘Ja, en toen heb ik geluncht met prins Claus…. en zijn vrouw was er ook bij.’ Ik kijk op en denk ‘de koningin?’ Haar tafelgenoten kijken haar een beetje glazig en verwonderd aan. ‘oh ja?’…..’Ja leuk hè,’ antwoordt zij op haar kokette manier. Trots kijkt ze naar mij. Ik  glimlach, maar zeg niets, ze weet het niet meer. Waarschijnlijk waren het de burgemeester en zijn vrouw toen zij en pa 60 jaar getrouwd waren, maar als zij zo graag met prins Claus en zijn vrouw had willen lunchen vind ik het prima.

Vroeger irriteerde ik mij aan haar sterke verhalen. Er zat altijd wel een vleugje ‘fantasie’ bij. Waarom dingen mooier en interessanter maken dan ze zijn? Haar verhalen zijn toch zeker interessant genoeg, anders zou ik er niet over schrijven. Maar nee, het moest altijd spannender, gevaarlijker en grootser. Maar goed, nu weet ze het echt niet meer.

En dan ineens vraagt ze ‘Hoor je nog wel eens wat van je zus?’ Ik kijk haar medelijdend aan ‘Nee, helemaal niets. Sorry mam.’  ‘En je broers?’  Alleen Robert en Huib bellen en komen regelmatig. Even kijkt ze voor zich uit. Ze heeft mijn hand vast en klopt erop, zoals ze dat altijd op haar eigen maniertje doet. ‘Ach weet je, ze hebben allemaal hun eigen leven. Ze hoeven zich niet naar mij te verantwoorden.’ Misschien is dat wel zo, maar het is niet leuk voor haar. Het is niet eerlijk. Hoe ze  ook geweest mag zijn, ze is en blijft een moeder en ze heeft zes kinderen grootgebracht.

‘Ik heb het hier goed hoor. Het is een goed tehuis. En jij komt toch altijd bij me.  Daar ben ik blij om en dankbaar voor.’  Ik sla mijn arm om haar heen en geef haar een knuffel. Ik voel een steek in mijn hart. Wat moet ik haar zeggen? Wat kan ik haar zeggen. Het heeft niet zoveel zin. De situatie is zoals het is.  En dat korte heldere moment is zo weer voorbij. Dan is ze het toch al weer vergeten! …….

 

2018 – Happy New Balance!

bike

2018! Een nieuw jaar is begonnen. Het is mijn jaar van de Zon, dat zoiets betekent als ‘het beste jaar ooit!’ De zon geeft me vitaliteit, vrijheid, vreugde en zelfuiting. Mijn leven staat op het punt om gewekt te worden en ik zal me vrijer en stralender voelen dan ooit tevoren. Dit jaar kan ik veel vreugde verwachten. Jullie begrijpen dat ik dus niet kan wachten dat de zon weer gaat schijnen, vooral na de  schaduwperiode van het laatste half jaar van 2017.

2018! Een nieuw begin, met nieuwe goedbedoelde voornemens en een bundel nieuwe verhalen. Ik heb mezelf moeten aansporen om achter mijn laptop te gaan zitten en weer iets op papier te zetten. Het afgelopen half jaar lukte dat gewoon niet, om de simpele reden dat ik mijn balans kwijt was. Mijn zo zorgvuldig opgebouwde balans tussen ‘wat kan ik’ en ‘wat vind ik leuk’ was doorgeslagen naar ‘wat ik eigenlijk niet kon en ik vond het ook helemaal niet leuk.’ Ik viel weer terug in mijn workaholic status. De steekwoorden reorganisatie, extra nieuwe projecten, onder-bemensing, hoge werkdruk en deadlines dekken eigenlijk de hele afgelopen periode op mijn werk. En hoe veel ik ook van mijn baan hou, op een gegeven moment is te veel gewoon te veel. Gelukkig kwam er net op tijd redding en werden er twee dames van buiten ingehuurd om te helpen. Daarmee kwam wat vrije tijd en ik heb de hoognodige rust kunnen nemen.

2018! Een jaar om aan mijn energie te werken. Sinds mijn ziekte heb ik nog steeds niet de goede moed gevonden om mijn lichamelijke en emotionele tekortkomingen te overwinnen. Hoe zeer ik ook mijn best deed. Het is net zo’n jojo-effect, net als afvallen. Daarbij wil ik niet alleen aan mijn innerlijke ik werken, maar ook aan mijn uiterlijke ik. Het laatste half jaar ben ik alleen maar aangekomen, dus al die overbodige kilo’s moeten dit jaar verdwijnen. De laatste tijd at ik alles wat ik lekker vond om mijn vermoeidheid, stress en mijn zwaktes te compenseren. In het weekend lag ik alleen maar op de bank uit te rusten en zielig te zijn. Dat is voorbij! Vanaf vorige week eet ik bewust en gezond. Alle zoetigheden zijn uit mijn leven gebannen. Ik las ergens dat je wel gewoon moet blijven eten wat je lekker vind, maar dat het eetpatroon aangepast moet worden. Zelfs in een restaurant kies ik dus bewust voor niet te vet, maar gezond. Ik wil dit jaar ook een fiets (met een bloemenmandje) aanschaffen en ga proberen mijn stijve spieren wat losser te maken. Dansen in huis helpt hierbij en is nog leuk ook! De eerste week is al prima verlopen. Nog maar 51 weken te gaan.

2018! Tijd om Xenn-dingen te doen. Lezen, schrijven, socializen met familie en vrienden, op dagtripjes en reisjes gaan en muziek maken! Veel muziek maken! Londen staat op het programma voor volgende maand. In mei ga ik een paar dagen in ‘schrijf-retraite’ en de zomervakantie staat ook al gepland voor Denemarken en Zweden. Gedurende het jaar zullen we vast nog meer leuke family-quality-time-uitjes organiseren. De boekingen voor Xfeer komen al weer binnen en ik ga eens kijken of ik onze muzikale Xfeer-middagjes dit jaar kan bewerkstelligen. Wat dacht je van een high-wine(of tea/beer/coffee)-à-la-Xfeer-middag? Volgens mij moet dat heel gezellig worden met natuurlijk het juiste publiek!

2018! Het jaar om de perfecte balans te vinden. Maar wat is nu eigenlijk die perfecte balans? Misschien heb ik nu eenmaal dat graadje stress in mijn leven nodig. Misschien ben ik nou eenmaal ik, die constant moet vechten om die balans tussen mijzelf, mijn gezin, en mijn werk in evenwicht te houden. Misschien moeten mijn gewichtjes wel heen en weer blijven schuiven om zo voor die afwisseling in mijn leven te zorgen die ik zo nodig heb. En misschien slaat de balans ergens in 2018 weer door. Nou ja, dan heb ik in ieder geval de eerste maanden van dit jaar weer wat kracht opgebouwd. Misschien heb ik zelfs weer wat geleerd en ben ik weer iets meer bestand tegen die overhellende kracht van een of ander gewicht.

Maar tot die tijd:

Hallo, ik ben Xenia, workaholic, moeder, vrouw, vriendin en mezelf! Soms wat ongebalanceerd en soms een beetje Xenn! Happy New Year!

Geef elkaar de ruimte…

ruimte-3

Vorige week hoorde ik op de radio dat de ANWB, de Fietsersbond en wielersportbond NTFU werken aan een speciale ‘fietspadcode’. (https://nos.nl/artikel/2187483-speciale-fietspadcode-moet-chaos-op-fietspad-beteugelen.html) Met nieuwe regels en nieuwe verkeersborden willen zij de chaos, die de laatste jaren op de fietspaden is ontstaan, weer in goede banen leiden. In het artikel noemen zij vele redenen waarom het fietspad zo’n jungle van rijdende mobielen is geworden. Er is nu eenmaal op het gebied van de tweewielers veel veranderd. De fietsen moeten hipper, elektrischer en vooral sneller. En natuurlijk kan de fietsindustrie niet achterblijven op het gebied van innovatie en modernisering. Ik denk echter dat deze aanpassingen niet zoveel zullen helpen als niet ook het gedrag van de weggegebruikers verandert. De tolerantiegrens van de mensen staat op een zeer laag pitje deze dagen. Dit is niet alleen op het fietspad te merken. Ook op de Nederlandse wegen is weinig meer te herkennen van de ‘heer in het verkeer’. Te veel automobilisten vergeten alle verkeersregels, zodra zij in hun bolide stappen. Het moet snel, het moet groots en vooral… iedereen moet hen kunnen zien! Zij jagen de weggebruikers, die zich wél aan de snelheid houden, als roofdieren die achter hun prooi aan zitten op. Vaak op het onbeschofte af. En dan heb je ook nog de categorie bestuurder die net onder de maximum snelheid rijdt, maar dan constant op de linkerbaan, of in het midden van de weg blijven tuffen in plaats van netjes rechts te gaan rijden. Eigenlijk houdt bijna niemand meer rekening met elkaar en waarschijnlijk komt dit omdat we gewoon te dicht op elkaar leven waardoor onze persoonlijke ruimte zeer beperkt wordt.

Afgelopen vakantie hebben wij twee weken in Duitsland en Oostenrijk gereden en het viel ons op dat we daar geen of heel weinig last hadden van onbeschoft pushgedrag. Oké, in Duitsland rijden de auto’s ook erg hard, maar alleen daar waar het mag en kán. Het verschil met de Nederlandse automobilist is dat als je in Duitsland aan het inhalen bent, de bestuurders op gepaste afstand achter je blijven en jou de tijd én ruimte geven om in te halen. De enige keren dat wij ‘opgejaagd’ werden en dat er iemand achter ons zat te pushen was het een auto met…… jawel, een Nederlands of Belgisch kenteken! Toch typisch!

Geef elkaar de ruimte!! En niet alleen in het verkeer, ook in de stad, op straat, op het werk, in de winkels en ja, zelfs thuis. Gewoon overal. Ieder mens heeft ruimte nodig om zichzelf te kunnen zijn. Het lijkt echter alsof iedereen zichzelf maar moet bewijzen. Wat willen ze bewijzen? Hoe snel ze zijn? Hoe sterk ze zijn? Hoe intelligent ze zijn? Hoe perfect ze zijn? En ik weet het wel. Het is ook wel een beetje een trend van jeugd en van jong (willen) zijn. Vroeger, toen ik nog jong was (zucht) wilden we ook ‘hip’ zijn. We wilden ook laten zien hoe perfect en trendy we waren. Dat is nou eenmaal een jeugdverschijnsel. En wie wil nou zijn of haar zwakheden laten zien? Het enige verschil is dat we er vroeger de ruimte voor hadden. Als wij stoer deden zag alleen de naaste omgeving ons. Wij konden onszelf zijn. Tegenwoordig kijkt iedereen mee en als je niet voldoet aan de ongeschreven wettelijke standaarden van perfectie, wordt jouw hele leven via social media naar buiten gebracht en kijkt de hele wereld naar jou. Hierdoor verlies je de ruimte om jezelf te zijn. Dat is nogal een verandering!

De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik behoorlijk wat ruimte nodig heb. Mijn hele ‘vorige’ leven heb ik de ruimte en vrijheid die ik bij mijn geboorte had meegekregen afgestaan en ingeleverd, tot ik in een afgesloten ruimte terecht kwam waarin ik geen kant meer op kon. Ik werd daar heel ongelukkig van. Die afgesloten ruimte heb ik inmiddels weer geopend en daarmee de gewonnen vrijheid uitgebreid. Ik geef mezelf de ruimte, maar ik krijg gelukkig ook de ruimte om dingen rustiger aan te doen. Ik durf de buitenwereld bijvoorbeeld nu te laten zien dat ik niet perfect ben. Ik durf zelfs fouten te maken en toe te geven dat ik van mijn voetstuk ben afgestapt. Ik durf het zelfs via social media naar buiten te brengen, want hé, dat is toch trendy en zo hoeft niemand het voor mij te doen! Trouwens, schrijven is ook nog eens therapie 😉 Daarbij geeft het zo’n rust. Zelfs in deze drukke maatschappij is het mogelijk om een oase te creëren, als je daarmee maar bij jezelf begint door jezelf én anderen de ruimte te geven om die rust te vinden.

En ja, ook in het verkeer heb ik afstand genomen. Afstand van die opjagers, die iedereen achter de vodden aan zitten. Als ze mij voorbij willen, dan geef ik ze de ruimte, en als ik iemand inhaal, dan neem ik de ruimte. Het rijdt zoveel relaxter.

Allemaal eerste keren

when-was-the-last-time-png

De vakantie is begonnen. Dit jaar zouden we met onze jongste zoon de lang geleden geplande reis naar Venetië maken. Venetië en Florence. Twee steden die hoog op mijn to-go lijst staan. We  hadden zowel de heen- als de terugreis uitgezocht en het zouden twee heerlijke weken worden. Jaja, jullie lezen het goed… zouden, want dan komt zoonlief met het nieuws dat hij ook met zijn vriendinnetje en haar ouders mee mag op vakantie. Naar Spanje…een maand lang. ‘Maar ik ga eigenlijk ook heel graag met jullie mee hoor mam. Wat moet ik nou doen?’ En dat vraagt hij aan mij! Met ons mee natuurlijk! maar dat heb ik wijselijk niet hardop gezegd. ‘Tja kind, wat wil jij?’ Het probleem leg ik dus graag terug bij hem. Ik moet al genoeg keuzes maken en hij moet het nog leren. Hij zou er over na denken. Maar keuzes maken is lastig. Vooral voor een jongen van zeventien. Voor wie moet hij nou kiezen? Zijn vriendinnetje….of zijn moeder? Na lang heen en weer getwijfel heb ik de knoop maar door gehakt. Kind ga lekker een maand naar Spanje, maar dan moet je wel eerst overgaan….. want ook dát was nog niet zeker. Inmiddels is hij over naar de tweede klas van zijn opleiding. Zit nu heerlijk in Spanje en is voor het eerste een maand lang weg van ons. Volgens mij is hij nooit langer dan een paar dagen weggeweest van huis zonder ons. Even slikken dus. ‘Mam je moet wel skype installeren hoor, dan kunnen we elkaar nog blijven zien’ …..

Michel en ik moeten dus samen op vakantie, want oudste zoonlief gaat ook niet mee. Hij blijft doorwerken. Natuurlijk adviseer ik hem moederlijk om ook aan zichzelf te denken. Het worden vier zware studiejaren en een paar weekjes rust zal hem geen kwaad doen. Hij zou er over nadenken. ‘Misschien een weekje mam.’

Vreemd, wij met ons tweetjes weg. Alleen….zonder kids. Het is de eerste keer. We zijn nog nooit samen op vakantie geweest. Eigenlijk had ik helemaal geen zin meer om weg te gaan, maar als we thuis blijven gaat Michel alleen maar weer klussen en heeft hij (weer) geen vakantie. Maar sinds ik aan het idee gewend ben dat hij en ik er toch iets van moeten maken, heb ik toch maar wat hotelletjes geboekt en een reis uitgestippeld. En nu het bijna zover is heb ik er ineens heel veel zin in. Laptop, tablets en een paar boeken gaan mee en natuurlijk de reisgitaar van Michel. Veel meer hebben we niet nodig. Hopelijk blijft het mooi weer. Hopelijk vinden we die rust, die we met kinderen op vakantie nooit hadden. Hopelijk vinden we het leuk…

Oudste zoon blijft dus voor het eerst alleen huis. Twee lange weken mag hij in zijn eentje op het huis passen. Nou ja, in zijn eentje. Daar heb ik zo mijn twijfels over, want ik denk dat er nog wel een paar andere ‘zonen’ blijven logeren 😊 Ik heb natuurlijk wel gewaarschuwd dat we het huis bij terugkomst precies zó terug willen vinden als we het hebben achtergelaten. Ben Benieuwd. Gelukkig wonen we in een buurtje met veel sociale controle. Heerlijk! Ik kan met een gerust hart op reis.

Afgelopen zaterdag heb ik mijn schrijfopleiding specialisatie (auto)biografieën en familieverhalen afgerond. Jammer, want ik vond het een leuke cursus en we hadden zo’n leuk groepje bij elkaar. Over onze docente Olga Majeau, schrijfster van het boek Een schitterend Isolement, kan ik alleen maar positief zijn en ik ben haar dankbaar voor de drive die zij mij gaf. Dankzij haar weet ik nu ook hoe ik mijn boek ga vormgeven. Wat mijn thema’s worden en in welk perspectief ik het ga schrijven. Omdat we tijdens onze schrijfbijeenkomsten altijd zo diep in onze verhalen opgingen heb ik ook veel geleerd van mijn medestudenten. Ieder heeft zijn of haar een eigen verhaal, een eigen schrijfstijl en een eigen mening over een verhaallijn. Dankzij deze discussies en motivaties heb ik een nieuwe droom, een nieuw doel dat ik, naast het uitgeven van mijn boek, nog wil realiseren. Ik zou de reis van de vlucht van mijn ouders willen maken. Natuurlijk wel met een groot en iets luxer zeilschip. Ik wil voelen wat zij voelden op die zee en zien wat zij zagen langs de kusten. Als ik naar Indonesië zou gaan, dan is het alleen om die specifieke zeereis te maken. Ik hoop dat het me gaat lukken. Het zou weer een nieuwe eerste keer zijn 😉

Ik ben veranderd

kracht-3

Ik ben veranderd. Natuurlijk ben ik veranderd. Ik heb dan ook het e.e.a. meegemaakt in mijn leven. Het is inmiddels bijna twee jaar geleden dat ik te horen kreeg dat ik kanker had. Anderhalf jaar geleden kreeg ik te horen dat ik genezen was en het is niet te beschrijven wat een gelukzalig gevoel je dan beleeft. Ik heb gewoon een tweede kans gekregen om verder te leven! Niet iedereen heeft dat geluk. De meeste mensen moeten het per slot van rekening maar met één leven doen. Maar ik. Ik behoor tot die gelukkige groep om mijn leven nieuw leven in te blazen, om het maar eenvoudig te zeggen, en dat was ik ook zeker van plan. Een jaar geleden zette ik dus het ‘ik-plannetje’ in werking. Meer quality-time, self-reflexiontime, me-time eigenlijk gewoon een betere life-time. Eindelijk kon ik beginnen met mijn passies; schrijven, xennen, er-even-tussenuit, want ik heb de nodige rust nodig en dat mag. Ik ben toch zeker ziek geweest! En dan zijn we nu op een punt beland waarop ik ineens met beide benen op de grond wordt gezet. Waarop ik moet bekennen dat dit ‘nieuwe’ tweede leven helemaal niet zo ideaal is. Dit nieuwe leven is gewoon net zo moeilijk als het eerste. Moeilijker zelfs. Wat dacht ik nou? Dat mijn nieuwe leven ineens vervuld zou worden van mooie wonderbaarlijke leefprocessen? Een utopia op aarde? Wat een vergissing. Ineens kom ik er achter dat niets is zoals ik graag zou willen. Oké, ik ben nieuwe wegen in geslagen, maar ook in deze wegen zitten gaten en kuilen waar ik iedere keer weer in val en uit moet klimmen. Maar in tegenstelling tot vóór mijn ziekte, heb ik nu veel minder energie om uit die gaten te klimmen. Mijn lichaam is veranderd, mijn gezondheid is veranderd en mijn emoties zijn veranderd. Ik ben veranderd!! En daar zit de frustratie! Terwijl ik dacht dat de wereld om me heen met mij mee veranderde, besef ik ineens dat iedereen gewoon iedereen is gebleven. Het probleem ligt niet bij de anderen, maar bij mij. Ik ben gewoon op mijn eigen impulsieve, passionele en intuïtieve manier te werk gegaan. Ík wil me beter voelen, want ík ben ziek geweest. Is dat nou zo moeilijk te begrijpen? Accepteer dan gewoon dat ik een andere weg ingeslagen ben! …..stilte…… Want in die stilte ben ik nu beland, waarin ik besef dat niet de wereld om me heen, maar dat ík me opnieuw moet aanpassen. Ik moet leren leven en dealen met mijn angsten en frustraties, met mijn beperkingen en onmogelijkheden. Ik moet weer energie opbouwen en leren om opnieuw moedig te worden. Veranderingen? Ik dacht dat ik er niet bang voor was, maar ik had het mis. Met ongekende angst ga ik mijn nieuwe leven tegemoet, want ik weet nu dat dit nieuwe leven veel zwaarder is dan mijn vorige.

Wat ik ook besef is dat ik zo ontzettend veel geluk ik heb. Ik voel me n.l. gesterkt en gesteund door al die mensen om me heen die hetzelfde gebleven zijn. Die enorme en geweldige rotsen in de branding. Ik hoor nu hun stemmen pas en luister hoe ze me af en toe tot de orde en realiteit van de dag roepen. Het is fijn om jezelf te kunnen zijn, maar je kan ook doordraven en egoïstisch worden. Dát is toch zeker niet de bedoeling. Én er zijn ook nog steeds mensen die mij nodig hebben. Wat is er mooier om te horen dat jij nodig bent in het leven van de mensen om je heen. Wat is er mooier om te horen dat je geliefd bent en dat er van je gehouden wordt. Dus ik adem diep in. Ik spreid mijn vleugels opnieuw en laat me vallen in de stroming van de wind. Ik ga (weer) een andere koers ‘vliegen’, want ik heb (weer) wat geleerd. Blijf dicht bij jezelf, en bij hen die oneindig van je houden. De wereld draait door, met of zonder ons.

Ik kreeg al te horen, wanneer er weer nieuwe verhalen op mijn blog kwamen. Zoals jullie nu begrijpen zat ik dus even in een ‘impasse’. Daar heb ik inmiddels een nieuwe draai aan gegeven. Ook mijn blog zal veranderen. Ik heb de categorie leven, denken en doen er uit gehaald. Het kostte me teveel tijd om vier categorieën te vullen en steeds een ander thema te verzinnen. Ik ga nu op mijn homepage mijn wekelijkse beslommeringen vertellen. Gewoon wat ik mee maak, wat en hoe ik me voel en de lessen die ik leer gedurende de voorbij gegane dagen. Dus een combi van het alledaagse en leven denken doen. Ik zal dan ook wat minder op fb te vinden zijn, maar meer op mijn blog. Ik ga nog wel door met de Huis, Tuin en Keuken verhaaltjes en tipjes en met mijn eigen verhalen. Natuurlijk zal ik mijn best doen om deze twee categorieën zo vaak mogelijk te vernieuwen. Mijn homepage wordt nu dus eigenlijk mijn social media forum. Zodra ik wat te vertellen heb zet ik het er op!

Omdat ik me vandaag zo gelukkig voel deel ik een lekker receptje om gelukskoekjes te maken. Bij mijn verhalen laat ik jullie een kort fragment lezen wat ik misschien zal gebruiken voor mijn boek. Het was een schrijfopdracht, maar ik vind de vorm wel passen. Inmiddels ben ik eruit dat ik een roman ga schrijven. Het wordt een roman, gebaseerd op waargebeurde feiten, over het leven en de vlucht uit Indonesië van mijn vader en moeder. Ik heb hiervoor gekozen, omdat ik zoveel feiten over het leven van mijn ouders niet weet en omdat ik op deze manier ook mijn eigen creativiteit en fantasie op papier kan zetten. Een fictie/non-fictie verhaal dus. Met natuurlijk de nodige spanning, humor en emotionele momenten. Ik hoop dat jullie weer gaan genieten!! :-)

 

Als je anders bent dan anderen

anders-3

Anders zijn bestaat alleen maar als je jezelf vergelijkt met anderen. Misschien denk jij wel dat jij anders bent, maar waarom? Omdat je niet voldoet aan de norm die hiervoor gesteld is door anderen? En wat is dan die norm, waaraan wij allemaal moeten voldoen? Is dat een standaard goed figuur hebben, met de juiste rondingen op de juiste plekken en geen grammetje teveel op de weegschaal? Of een mooi fotogeniek gezicht? Moet je een gedegen opleiding en een goed betaalde baan hebben? Kortom moet je persé begerenswaardig zijn? ben je dan normaal?

Vaak worden deze normen gezien als de middelmaat van het normaal zijn en wanneer je daarvan afwijkt wordt je door de samenleving gestraft en/of afgekeurd. Maar wijkt niet iedereen wel eens af van het standaard ‘normaal zijn’?

Je kan je ook wel anders voelen dan de anderen, bijvoorbeeld door een zichtbare of onzichtbare handicap, een ziekte, je seksuele geaardheid of door je geloof. Als je je anders voelt dan de rest, kun je dat niet zomaar veranderen. Je hoeft het ook niet zomaar te veranderen, maar je moet voor jezelf een weg vinden om het leefbaar te maken.

Ik vind het eigenlijk heel mooi wanneer je weet dat je anders bent. Je hoeft hierdoor niet op te vallen, maar je juist bewust worden dat je bijzonder bent.

In de meest negatieve gevallen kun je gepest worden omdat je anders bent, uitgelachen, of gemeden. Je voelt je hierdoor je rot, eenzaam misschien en niet geliefd. Je kan het vertrouwen verliezen in de mensen om je heen, maar realiseer je toch eens dat niemand hetzelfde is. Mensen doen vaak alsof! Gewoon om er bij te horen. Nee, dát is normaal! Laten we eerlijk zijn, we zijn toch zeker allemaal uniek. Alleen accepteert de één zichzelf beter dan de ander.

Blijf vooral jezelf en geloof in jezelf zoals je bent en de wereld om je heen zal zien dat ook jij mooi bent. Want anders zijn, is heel mooi. Wie wil er nou uitzien als iedereen? We zijn toch geen schapen? Iedereen is toch zeker gewoon, zoals jij en ik…… maar dan anders?

Mijn  verhaal van deze week is een kort verhaal dat ik een tijdje geleden schreef als eindopdracht voor mijn eerste module basis schrijven ‘Waarom ben ik anders?’ Omdat Michel persoonlijk begeleider is op een buitenlocatie voor mensen met een verstandelijke beperking heb ik me hierdoor laten inspireren. Het verhaal is fictief. Het is dus geen waargebeurd verhaal. De namen en personen zijn verzonnen en zijn dus aan niemand gerelateerd.

Bij Leven, denken en doen neem ik jullie een klein stukje mee in de wereld van mensen met een verstandelijke beperking en bij HTK geef ik jullie ideeën en tips over leuke winkeltjes en restaurantjes waar mensen met een beperking werken en meehelpen met het maken van de mooiste spulletjes.

Veel leesplezier!

Beperkt of onbeperkt?

anders-9

Mentale retardatie ofwel geestelijke achterstand ofwel verstandelijke beperking

 In het verleden werd het ook oligofrenie genoemd, zwakzinnigheid, of intellectuele stoornis. De term zwakzinnigen werd tot de jaren negentig van de vorige eeuw veel gebruikt. Daarvoor werden mensen met een verstandelijke achterstand voor idioten, debielen en imbecielen uitgemaakt. Nu worden deze woorden als scheldwoorden gezien. Er zijn door de jaren heen al vele benamingen geweest voor mensen met een verstandelijke achterstand. Tegenwoordig spreken we vooral van mensen met een verstandelijke beperking. De term geestelijk gehandicapt wordt ook gebruikt, maar dit kan verwarrend werken, omdat met geestelijk ook vaak “psychiatrisch” wordt bedoeld.

 De meeste mensen weten wel ongeveer wat een verstandelijke beperking inhoud. Een aangeboren geestelijke achterstand waardoor de persoon een  lage intelligentie behoudt al dan niet met zowel motorische- als gedragsstoornissen. De meest voorkomende oorzaak hiervan is zuurstofgebrek bij de geboorte, maar ook infecties vlak na de geboorte of een aangeboren ziekte kunnen leiden tot een verstandelijke beperking. Maar bijvoorbeeld het Down syndroom is een aangeboren afwijking. Dit ontstaat door een afwijking in erfelijke eigenschappen.

Behandeling van mensen met een verstandelijke beperking is niet mogelijk, maar door aangepast onderwijs en specifieke ondersteuning is het wel mogelijk om het maximaal haalbare niveau te bereiken. Behandeling van de randverschijnselen is vaak wel mogelijk. Veel vormen van genetisch bepaalde handicaps brengen ook andere beperkingen met zich mee. Zo heeft iemand met het syndroom van Down een verhoogde kans op een schildklierafwijking, dementie of hart- en vaatziekten. Deze lichamelijke beperkingen kunnen wel behandeld of vertraagd worden.

In Nederland is er al veel opvang voor deze verstandelijk beperkte mensen. Dat begint vaak al bij kinderopvang en speciale scholen. Daarna is het belangrijk om te kijken in hoeverre iemand zichzelf kan redden. Hierbij wordt onder andere gekeken naar de niveaus van Activiteiten van het Dagelijkse Leven (ADL niveau’s), sociale- en emotionele vaardigheden en de mate waarin iemand hierbij ondersteuning nodig heeft. Ook kan dan bepaald worden of iemand zelfstandig of in een woongroep kan wonen en/of iemand 24-uurs begeleiding behoeft. Voor cliënten die niet zelfstandig kunnen eten, praten, zich wassen, aankleden of naar de wc gaan, is heel intensieve zorg nodig. Veel van deze zeer ernstig meervoudig gehandicapten kunnen niet lopen en zijn rolstoelafhankelijk of bedlegerig.

De meeste zorgverleningsinstellingen bieden tegenwoordig het gehele zorgpakket aan in de vorm van wonen, logeren, dagbesteding, maar ook ambulante zorg. Hierbij geniet de cliënt, maar ook de ouders en zelfs het hele gezin, van professionele ondersteuning en begeleiding.

Met dit stuk wil ik aandacht vragen voor onze verstandelijk beperkte medemensen, maar vooral ook voor hun verzorgers en begeleiders. De begeleiders in al deze verschillende zorgverleningsinstellingen doen zulk mooi werk en moeten dicht bij zichzelf blijven om deze mensen te kunnen helpen. Hun cliënten worden nooit beter. Er is vaak maar weinig vooruitgang, en  simpelweg het bereiken van enige stabiliteit in gedrag of activiteit is al een overwinning.

Wil je meer weten over mensen met een verstandelijke beperking dan kun je hierover al veel vinden op het internet. Klik de links eens aan en lees over de mogelijk- en onmogelijkheden van mensen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders.

 Er zijn ook vast wel dagactiviteiten locaties in de buurt waar je woont. Ga er eens langs of bezoek de open dagen. Dan kunnen jullie zien wat voor mooi werk er wordt gedaan voor deze mensen. De begeleiders van deze mensen zijn nog veel te onzichtbaar binnen onze samenleving. Daarbij kunnen we zoveel leren van mensen met een verstandelijke beperking. Met name het feit, dat er nog meer is dan anders zijn…..

Bovenstaande beknopte informatie is uitgebreid terug te vinden via onderstaande links.

http://kcco.nl/werk_en_handicap/verstandelijk_beperkt/wat

https://www.carehouse.nl/verstandelijke-beperking

https://www.zobegaafd.nl/verstandelijke-beperking/

http://www.ggd.amsterdam.nl/jeugd/komt-kind-moeilijk/informatie-prof/licht-verstandelijke-0/

https://www.gezondheidsplein.nl/aandoeningen/down-syndroom/item34143

 

Samen of alleen?

lonely-6

De eerste week van april was ik een midweekje weg. Helemaal alleen. Dat verhaal hebben jullie in mijn vorige blog kunnen lezen. Veel mensen om me heen zijn verbaasd dat ik het leuk vind om alleen weg te gaan. Leuk is een understatement. Ik het genoten en het was zelfs veel te kort! Ik kan goed alleen zijn. In mijn drukke bestaan heb ik regelmatig behoefte aan een beetje ‘loneliness’. Vroeger, toen ik nog geen man en kinderen had ging ik regelmatig een weekendje  alleen weg. Lekker in een hotelletje aan zee ergens in Normandië met als gezelschap een boek en een walkman. Tegenwoordig ga ik met een laptop, een tablet en een smartphone op stap. Dan kan ik lezen, schrijven en als ik wil kan ik nog praten ook. Geweldig toch? Ik voel me niet eenzaam als ik alleen ben. Het is gewoon even wat Q-time voor mezelf.

Het klinkt misschien raar, maar ik kan me heel eenzaam voelen als ik allemaal mensen om me heen heb en ik het niet naar mijn zin heb. Vooral als ik slecht in mijn vel zit. Dan kan ik me, ondanks het gezelschap van mijn gezin of vrienden, echt alleen voelen. Je kent vast wel dat nare gevoel van ‘niemand begrijpt me en niemand ziet dat ik ongelukkig ben’… Ik heb me jaren eenzaam gevoeld, na de geboorte van mijn jongste zoon. Juist omdat niemand zag dat ik depressief was en dat ik in zo’n neerwaartse spiraal zat. Ik voelde me onbegrepen, ongeliefd, ongelukkig en eenzaam. Er over praten deed ik toen nog niet. Nee, ik was zo’n stille, alleenstaande eenzame. Inmiddels weet ik dat dit soort ‘emotionele’ eenzaamheid heel veel voorkomt. Vooral bij vrouwen. Mannen voelen een heel ander soort eenzaamheid. De zogenaamde ‘sociale’ eenzaamheid. Ze hebben hierbij moeite met hun sociale netwerk. Hebben weinig of geen vrienden of kunnen niet goed overweg met collega’s. Ze hebben dus minder sociale contacten dan ze zouden willen. Het is dan ook jammer dat er nog heel veel mensen  niet over durven te praten. Het zou henzelf een hoop ellende besparen om hun gevoel te delen met anderen. Er zijn namelijk nog steeds mensen die wel luisteren en die ook voor je klaar staan, maar dan moeten ze het natuurlijk wel weten…

Nu is het niet zo dat ik altijd maar alleen wil zijn hoor. Ik zou er niet aan moeten denken om zonder mijn gezin te moeten leven.  Ik vind ik het ook heerlijk om met een prettig gezelschap te borrelen of lekker te eten met een glas goede wijn erbij. Ik hou van feestjes en gezelligheid. Samen zijn met mensen waar je van houdt is een voorrecht, een gift en een geluk. Dat besef ik als geen ander en ik voel me dan ook super gelukkig met iedereen die me na staat.

Waar ik ook gelukkig van wordt is om af en toe mijn inrichting in huis te veranderen. Ik heb Michel dus weer aan het werk gezet en hij is nu bezig een mooie lange, smalle woonkamertafel te maken. Wij wilden al een hele tijd een lange tafel hebben om aan te werken, te lezen of gewoon gezellig samen te zijn. We wisten alleen nog niet goed hoe het er uit moest zien. Nu hebben we besloten om een aantal meubeltjes weg te doen en in het leeg gemaakte deel van de woonkamer die lange tafel te plaatsen. Het wordt gemaakt van steigerhout, 2,5 m lang en 70 cm breed. Het onderstel is al klaar en het blad is gelijmd. Nu hoeft alles alleen nog maar geverfd en in/op elkaar gezet te worden. Bij de kringloop wil ik op zoek gaan naar leuke stoelen die ik (lees Michel) eventueel weer kan opknappen. Ik wil in ieder geval één gouden stoel hebben. Zo’n heerlijk opgepimpte kitsch-zetel. Die is natuurlijk voor mij! Ja, ik zie het al helemaal voor me. Gezellig samen met vrienden, buren, familie om die lange tafel borrelen, eten en verhitte discussies voeren. Of gezellig samen met ons viertjes aan die lange tafel aan het werk met onze  de laptops. Dat dus! 😊

Hoera, een jaartje wijzer

birthday-cake

Ik ben weer een jaartje ouder geworden. Zelf zeg ik liever een jaartje wijzer en ik voel me zelfs gezonder. Helaas passen er niet meer genoeg kaarsjes op mijn taart, maar ach, dan doen we het toch gewoon zonder. Ik doe het trouwens ook al jaren zonder taart. Er is toch bijna niemand meer die taart eet op een verjaardag. Het is die lijn hè. Die verpest toch vaak wel de gezelligste feestjes. Nee, ik kon op een gegeven moment dozen met gebak en stukken taart weggooien. Nu koop ik van die één-haps-high-tea-mini-gebakjes. Makkelijk aan te bieden, makkelijk te eten en makkelijk te bewaren. Eigenlijk mag ik er niets over zeggen hoor, want zelf zeg dus bijna altijd nee tegen gebak. Heel af en toe maak ik een uitzondering en snoep ik wel eens op een feestje een gebakje of iets van chocola, maar dan moet ik er op dat moment echt trek in hebben. Nee, ik ben meer van de hartige hapjes. Ik vind het ook heerlijk om al die hapjes klaar te maken. Daar kan ik echt uren mee bezig zijn.

Michel vroeg al een tijdje wat ik nou wilde voor mijn verjaardag. Nou, ik wil wel een weekje rust, zei ik, waarop hij me vragend, ietwat wazig aankeek. Gewoon even een weekje op mezelf in een huisje op een vakantiepark. Dan wil ik rusten en heel veel schrijven. Ik heb nog zoveel te doen voor mijn opdrachten en ik moet nu eindelijk mijn boek vorm gaan geven. Als ik nu eens helemaal alleen ben dan kan ik me misschien beter concentreren zonder al die afleidingen van huishoudelijke taken wanneer ik thuis achter mijn laptop zit. Daarbij ben ik zo moe, dat ik bijna geen inspiratie meer heb.  En ach, de lieverd heeft bijna het hele huisje voor me betaald. Een mooier cadeau kon hij me niet geven. O ja, en natuurlijk die elektrische Carmen krulset. Die kreeg ik er ook nog bij. En dus ben ik voor een midweek vertrokken naar een huisje in de bossen in de omgeving van Zwolle. Man en kids achterlatend. Gelukkig heb ik ze zo opgevoed dat ze alle drie zelfstandig zijn en het prima zonder mij kunnen redden.

Of ik er moeite mee heb om ouder te worden? Nee hoor, helemaal niet. Hoewel ik mijn leeftijd niet meer van de daken roep, vind ik het ook niet erg om toe te geven dat ik al een ruime 50plusser ben. Mijn kinderen vinden mij er nog steeds jonger uitzien dan mijn werkelijke leeftijd, hoewel ik ze er soms stiekem van verdenk dat ze dit zeggen om in een goed blaadje bij me te blijven. Hahahaha, wat maakt het ook uit. Hoe vaker ik mijn verjaardag vier, hoe langer ik bij mijn gezinnetje kan blijven. Dat zijn me die rimpeltjes best wel waard.

Deze week dus iets over ouder worden. Rust en onrust. Een irritante haan en een feestelijk buffetje.

Afslanken en Muziek maken

weegschaal

Afslanken! Afgelopen week stond bij mij alles in het teken van afslanken. Nee, niet afvallen hoor, het kan mij niet zoveel schelen hoeveel ik weeg. Ik weeg n.l. chronisch toch altijd te veel (zware botten en spieren enzo 😉 ). Afslanken is voor mij veel belangrijker, vooral mijn uitpuilende maag moest een stuk platter worden. Op het eind van de dag leek mijn maag wel een opgeblazen ballon. Dan kon ik bijna niet meer rechtop zitten, omdat het leek of mijn ribben in elkaar geperst werden. Er ontstond ook een soort gasvorming in mijn maag, waardoor ik het liefst ergens alleen op de wereld was..…. You know what I mean! Toch kan het niet echt aan mijn voeding liggen want met medewerking van mijn diëtiste eet ik gezond verantwoord! Eind vorig jaar heb ik ook nog een tijdje lymfeklierdrainage gehad, waarbij de afvalstoffen vanuit mijn darmen en maagstreek weggemasseerd werden. Heerlijk vond ik dat, maar helaas moet je op een gegeven moment minderen en uiteindelijk stoppen. Het lichaam moet het werk dan weer zelf overnemen. Nou, ik kan je vertellen dat mijn lichaam daar geen zin in heeft.

Maar goed, om snel wat af te slanken heb ik het meest slechte, maar best werkend crash dieet gedaan: het vijf dagen, 800 calorieën dieet van Weigh Care. ‘s Morgens een shake, tussen de middag een reep, ’s middags een bouillonnetje, ’s avonds een maaltijd en als kers op de taart, een dessert. En dat alles uit een pakje, ja, zelfs het ‘diner’, aangelengd met magere melk of water. Daarbij heb ik  veel water en thee gedronken. De eerste twee dagen waren het moeilijkst. Terwijl je aan het diëten bent denk je alleen maar aan eten! Om mijn tussendoorhongertjes te stillen at ik wat snoepkomkommertjes en -tomaatjes.  Na die twee dagen ging het perfect. Zelfs die tussendoorhongertjes bleven weg. En ja, het helpt echt. Mijn maag is al een heel stuk geslonken. Afgelopen zondag heb ik een ‘rustdagje’ genomen. We gingen even op visite bij onze overbuurtjes, waar ik heerlijk 1,5 glas rode wijn heb genomen en twee stukjes kaas. Netjes toch? Tevens hebben de buurvrouw en ik afgesproken dat we bij droog weer één of twee avondjes gaan wandelen. We moeten toch ergens beginnen. Deze week blijf ik overdag nog even shaken en repen, alleen de avondmaaltijd ga ik nu toch zelf maar maken. Wel vetvrij en in mondjesmaat. Ik heb al wat grill receptjes klaar staan bij HTK.

Dit alles om er a.s. zaterdag toch een beetje goed uit te zien voor ons optreden in de Blokhut in Moerdijk (daar doe ik het allemaal voor :-) ). Zaterdag hebben wij onze tweede editie van Xfeer and Friends. Dat is een muzikale avond met verschillende bandjes, allen met verschillende muziekstijlen. Natuurlijk treden Michel en ik, als Xfeer, ook op. Ik had al een tijdlang het idee om eens gewoon een gezellig muziekavondje te organiseren. Op aandringen van wat vrienden uit het dorp zijn we hier vorig jaar mee begonnen. Dat was best geslaagd én voor herhaling vatbaar. Ik hoop dan ook dat we dit jaar weer gezellig veel publiek krijgen, want mensen, waarom thuis zitten als je heerlijk kan genieten van muziek met een glaasje lekkers en daarbij nog Indische hapjes én in een gezellige omgeving! Onder de categorie Xfeer laat ik jullie deze week kennismaken met de jongens van de band Frank and the Club en van Zoistok, onze vrienden voor dit jaar. Allemaal geweldige muzikanten met veel ervaring en veel liefde voor muziek!

Binnenkort wil ik een pilot doen met een huiskameroptreden gewoon bij ons thuis op een zondagmiddag. Michel en ik zullen dan akoestisch muziek maken, terwijl onze gasten genieten van een drankje en een hapje. Misschien maak ik er wel een ‘muzikale high wine’ van. Hiermee wil ik mensen laten zien dat je ook in je eigen huiskamer een gezellige zondagmiddag kan organiseren met live muziek en een gezellig groepje vrienden en kennissen.

Verder vertel ik jullie deze week bij Leven, Denken, Doen over mijn strijd tegen de kilo’s en hoe ik er nu mee om ga. Want geloof het of niet. Ooit was ik slank en kon ik alles eten wat ik wilde. Ik ben door een diep dal gegaan met vele depriemomenten, maar ik ben er nog steeds. Een paar kilootjes zwaarder en  toch weer gelukkig. En op verzoek van verschillende lezers ga ik bij mijn verhalen nog even verder in op de behandelingen, die ik heb gehad gedurende mijn kankerperiode.

Ik wens jullie weer veel leesplezier!

Scroll To Top